หม่าซ่วยไม่ใส่ใจ ยังคงขยับเข็มต่อไป
เข็มแรก เข็มที่สอง เข็มที่สาม
จื่ออินซู เกอซู เซินซู สามเข็มเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยม พลังปราณที่ส่งผ่านเข้าไปมากขึ้นเรื่อย ๆ พิษร้อนชื้นในร่างของถังเฟยถูกพลังปราณรุกจนหนีไม่พ้น ซึมออกจากรูขุมขนของแผ่นหลัง
เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดจากผิวหนังของนาง ไหลลงมาตามร่องของแนวกระดูกสันหลัง ทำให้ผ้าที่ขอบเอวกระโปรงเปียกชื้น
ถังเฟยซบอยู่บนเตียงใบหน้าแนบอยู่กับหมอน มือทั้งสองกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น
ร่างของนางสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะรู้สึกสบายเกินไป
ความสบายแบบนั้น ไม่ใช่การนวด การแช่น้ำอุ่น หรือการกินของอร่อยจะให้ได้ มันคือความสบายที่ผุดขึ้นจากซอกกระดูก ลึกถึงไขกระดูก ทำให้คนอยากจะกรีดร้องแต่ก็ไม่กล้าส่งเสียง
พลังปราณท่องไปในกายของนาง ดุจอสรพิษที่อุ่นร้อน คลานผ่านกระดูกสันหลัง ผ่านบั้นเอว ผ่านเชิงกราน ทุกที่ที่มันผ่านไป สถานที่นั้นก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นใหม่ เซลล์ที่หลับไหลมานานหลายปีกำลังเปล่งเสียงร่าเริงยินดี
นางกัดริมฝีปาก กลั้นเสียงครวญครางที่พุ่งขึ้นมาถึงลำคอจนสุดกำลัง แต่ก็ยังมีเสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากไรฟัน
“อื้อ...อือ...”
บนหน้าผากของหม่าซ่วยก็มีเหงื่อเช่นกัน
ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะต้องทนอย่างยากลำบาก
ถังเฟยซบอยู่บนเตียง ชุดกระโปรงถักนิตเลื่อนขึ้นไปถึงเอว แผ่นหลังเกือบทั้งหมดเผยออกมา
ภายใต้แสงโคมไฟตั้งโต๊ะสีเหลืองนวล ผิวของนางขาวจนเปล่งประกาย เส้นแนวกระดูกสันหลังงดงามลื่นไหล แอ่งหลังลึกจนเหมือนจะกักน้ำไว้ได้
ยิ่งได้ยินเสียงอันยั่วยวนใจนั่น ภาพเช่นนี้ หนุ่มน้อยที่ไหนจะทนไหว?