ทันทีที่มืออีกข้างกำลังจะแตะถึงปกเสื้อไหมพรมของเธอ
“ปัง!”
ประตูเหล็กถูกใครบางคนถีบจากด้านนอกจนเปิดผาง บานประตูทั้งบานหลุดจากวงกบ กระแทกพื้นดังโครม ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
เศษเหล็กจากบานพับที่หักปลิวว่อนในแสงสลัว
ชายสองคนชะงักพร้อมกัน ก่อนจะหันขวับกลับมา
เงาร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงปากประตู ย้อนแสงจนมองหน้าไม่ชัด แต่ไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากกระดูกกลับทำให้ทั้งสองหวาดผวา
ทันทีที่หลินหยุ่นมองเห็นเงาร่างนั้น ดวงตาของเธอก็สว่างวาบขึ้น
“ฮือ ๆ……”
สายตาของหม่าซ่วยเลยผ่านชายสองคนไป หยุดลงบนร่างของหลินหยุ่น
เสื้อโค้ตสีขาวนวลของเธอถูกกระชากเปิดออกไปเกือบครึ่ง เผยให้เห็นเสื้อไหมพรมด้านในกับไหล่ข้างหนึ่ง ปกเสื้อไหมพรมก็ถูกดึงจนเบี้ยว
ปอยผมเปียกชุ่มเหงื่อแนบอยู่กับแก้ม น้ำตาเอ่อคลอไหลออกมา
โชคดีที่มาทันเวลา
ถ้าช้ากว่านี้อีกห้านาที หลินหยุ่นคงถูกไอ้สารเลวสองตัวนี้ย่ำยีไปแล้ว
“ปล่อยเธอ” หม่าซ่วยเอ่ยเสียงเย็น
ชายทั้งสองสบตากัน ก่อนจะควักปืนพกจากเอวขึ้นมาเล็งใส่หม่าซ่วยพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“ไอ้หนู คิดจะทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงั้นเหรอ? ฉันว่าแกกำลังหาที่ตายมากกว่า” คนผอมสูงแสยะยิ้ม เผยฟันเหลืองอ๋อยจากควันบุหรี่ ก่อนจะตวัดปากกระบอกปืนไปตรงหน้าอกของหม่าซ่วย “แกไม่ดูเสียหน่อยว่าที่นี่มันที่ไหน ที่แบบนี้ใช่ที่ที่แกควรมาเหรอ?”
คนร่างเตี้ยล่ำขยับเข้ามาอีกก้าว จ่อปากกระบอกปืนไปที่ศีรษะของหม่าซ่วย “ถ้ารู้จักเอาตัวรอดก็รีบไสหัวไปซะ เรื่องวันนี้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ถ้าไม่รู้จักเจียมตัว ก็อย่าหาว่าปืนของฉันไม่มีตา”