มองตามเสี่ยวหลิวที่เดินจากไป หม่าซ่วยก็ขึ้นไปนั่งในรถทันที
เขาไม่ได้สตาร์ตเครื่องยนต์ มองไปรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใครอยู่ จึงขยับความคิด
พลังล่องหนดั่งควัน!
ร่างของหม่าซ่วยเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ทั้งตัวกลายเป็นควันสีครามบางเบาสายหนึ่ง ลอยเอื่อยขึ้นไปแล้วหมุนวนกลางอากาศหนึ่งรอบ
ควันสีครามลอยไปเหนือเบาะคนขับ หยุดชะงักท่ามกลางกลิ่นหอมที่ยังหลงเหลืออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ราวกับถูกบางสิ่งชักนำ ลอยออกไปนอกหน้าต่างรถ มุ่งหน้าไปตามถนน
ควันสีครามลอยผ่านถนนสองสาย ข้ามย่านบ้านเก่าที่กำลังรอถูกรื้อถอน ก่อนจะหยุดลงตรงปากตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง
จากนั้นราวกับหมดแรง มันร่วงลงมาจากกลางอากาศ กระแทกพื้นดังปุ
หม่าซ่วยปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ ร่างขดงออยู่ตรงมุมกำแพง แผ่นหลังแนบกับผนังอิฐเย็นเยียบ หอบหายใจเฮือกใหญ่
“แม่ง!”
เขายกมือขึ้นมอง ปลายนิ้วยังสั่นเล็กน้อย
พลังล่องหนดั่งควันมีประโยชน์ก็จริง แต่สิ้นเปลืองทั้งกำลังกายและพลังปราณอย่างมหาศาล
ด้วยพลังบำเพ็ญขั้นฝึกชี่ขั้นหนึ่งของเขา คงประคองไว้ได้อย่างมากก็สิบกว่านาที หากนานกว่านั้นคงไม่ไหว
หม่าซ่วยพิงกำแพงพักอยู่ไม่กี่วินาที สูดหายใจลึก ๆ พยายามโคจรวิชาประสานสมานในร่างเพื่อฟื้นฟูปราณภายใน ทว่าเส้นลมปราณกลับว่างเปล่า ราวกับถูกใครดูดจนแห้งเหือด
ไม่ได้ สภาพแบบนี้ไล่ตามต่อไม่ไหวแน่