“วันนั้นเกิดอะไรขึ้น?”
หม่าซ่วยถามย้ำอีกครั้ง
จ้าวจินเหลียนก้มหน้า เสียงเบาลงเรื่อย ๆ “วันนั้นสามีฉันเสียชีวิต”
หัวใจหม่าซ่วยพลันกระตุก รีบถามว่า “เขาเสียชีวิตได้ยังไง?”
จ้าวจินเหลียนพูดอึกอัก สายตาหลบเลี่ยงไม่กล้ามองเขา “เขาว่า...หัวใจขาดเลือด”
หัวใจขาดเลือดงั้นหรือ?
หม่าซ่วยเริ่มสงสัย บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้อย่างไร ลูกสาวป่วยในวันเดียวกัน ส่วนสามีก็หัวใจขาดเลือดเสียชีวิตในวันเดียวกัน
แต่เห็นท่าทางของจ้าวจินเหลียนที่ไม่ค่อยอยากพูดถึงเรื่องนี้ เขาจึงไม่สะดวกจะซักไซ้ต่อ
สามีของเธอเพิ่งเสียไปได้ไม่กี่ปี พอพูดถึงเรื่องนี้คงรู้สึกแย่ไม่น้อย
“พี่จ้าว ผมขอรักษาเชียนเชียนก่อนนะครับ ลองดูว่าจะลดไข้ได้ไหม”
จ้าวจินเหลียนกำลังกลุ้มใจที่ลูกสาวไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ พอได้ยินเขาพูดก็รีบพยักหน้ารัว “ได้ ๆ รบกวนน้องเสี่ยวซ่วยด้วยนะ”
หม่าซ่วยหันหลังเดินออกจากห้องโถงไปถึงประตูรั้ว เปิดท้ายรถแล้วหยิบชุดเข็มเงินออกมา
เข็มชุดนี้ซื้อมาจากร้านขายยาในอำเภอคราวก่อน ปกติวางไว้ในท้ายรถเผื่อใช้ยามจำเป็น ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ใช้จริง ๆ
เมื่อกลับเข้าไปในห้องนอนด้านใน จ้าวจินเหลียนก็ช่วยลูกสาวถอดเสื้อคลุมออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อชั้นในผ้าบาง ๆ ก่อนจะให้นอนอยู่บนเตียง
จ้าวเชียนเชียนไข้ขึ้นจนงุนงง ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ ริมฝีปากแห้งแตก ลมหายใจถี่และตื้น มือเล็กทั้งสองข้างกำชายผ้าห่มแน่น
หม่าซ่วยนั่งลงข้างเตียง เปิดถุงเข็มแล้วหยิบเข็มเส้นเล็กที่สั้นที่สุดออกมาหนึ่งเล่ม