หม่าซ่วยเหลือบมอง แล้วรีบเบนสายตากลับไปจับจ้องจ้าวเชียนเชียนแทน
“เชียนเชียน ปกติหนูชอบกินอะไรเหรอ”
“หนูชอบกินหมูตุ๋นซีอิ๊วที่แม่ทำ แต่แม่ไม่ได้ทำมานานแล้ว แม่บอกว่าหมูแพงเกินไป”
ในใจหม่าซ่วยไหววูบเล็กน้อย เขายื่นมือไปลูบหัวเธอ “ถ้าอย่างนั้นวันหลังลุงจะซื้อเนื้อหมูมาให้ ให้แม่ทำให้หนูกินนะ”
“จริงเหรอ” ดวงตาของจ้าวเชียนเชียนเป็นประกายขึ้นมาทันที
“จริงสิ”
“ลุงเสี่ยวซ่วยใจดีจัง”
หม่าซ่วยกำลังจะพูดอะไรต่อ จ้าวจินเหลียนในครัวก็ผลักประตูออกมาโผล่หน้า “เสี่ยวซ่วย ที่บ้านไม่มีของกินแล้ว ทำได้แค่กับข้าวง่าย ๆ สองอย่าง อย่าถือสานะ”
“ไม่เป็นไร กินอะไรง่าย ๆ ก็ได้”
ไม่นาน อาหารก็ทำเสร็จ
หม่าซ่วยถึงกับอึ้ง ที่จ้าวจินเหลียนบอกว่าง่ายนั้น เรียกว่าง่ายเกินไปจริง ๆ
ผักกวางตุ้งผัดน้ำส้มสายชูหนึ่งจาน ซุปมะเขือเทศใส่ไข่หนึ่งชาม แล้วก็ผักดองหั่นชิ้นอีกจานเล็ก
ตอนจ้าวจินเหลียนยกอาหารขึ้นโต๊ะ สีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด “เสี่ยวซ่วย ที่บ้านไม่มีของกินจริง ๆ ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าอายแล้ว คืนนี้กินประทังไปก่อน พรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อของดี ๆ คุณค่อยมาใหม่นะ”
หม่าซ่วยมองกับข้าวสามอย่างบนโต๊ะ แล้วมองท่าทางอึดอัดของจ้าวจินเหลียน ในใจเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง
ผู้หญิงคนนี้ต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง ทั้งไม่มีรายได้ประจำ ชีวิตความเป็นอยู่ก็ฝืดเคือง จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของดี ๆ
ที่เธอไม่ใส่ชุดชั้นใน คงไม่ใช่เพราะยากจนจนไม่อยากเสียเงินซื้อหรอกนะ
หม่าซ่วยยิ้มแล้วนั่งลงข้างโต๊ะ หยิบตะเกียบคีบผักกวางตุ้งผัดน้ำส้มสายชูเข้าปาก เคี้ยวสองสามที ดวงตาก็เป็นประกาย “พี่จ้าว ฝีมือทำอาหารของพี่ไม่เลวเลยนะ ผักกวางตุ้งธรรมดายังผัดได้อร่อยขนาดนี้”