"โฮก......"
เสียงคำรามต่ำทุ้มเล็ดลอดออกมาจากลำคอของไอ้เฒ่าผี
ผิดแผกจากเสียงแหบพร่าอย่างเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว เสียงนี้ก้องกังวานไปด้วยแรงสะเทือนที่อัดแน่นมาจากส่วนลึกของอก ทำเอาฝุ่นบนเพดานห้องโถงร่วงกราวลงมาราวกับหิมะโปรย
ใบหน้าซูบตอบจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกพลันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง โหนกแก้มเชิดสูง สันจมูกยุบลง ริมฝีปากม้วนเผยอออก เผยให้เห็นเขี้ยวหยาบกร้านเรียงรายทั้งขากรรไกรบนและล่าง
ดวงตาสีแดงคล้ำจับจ้องหม่าซ่วยเขม็ง ราวกับเห็นเนื้อชิ้นโตส่งตรงมาถึงปาก น้ำลายไหลย้อยลงมาตามมุมปาก
ไอ้เฒ่าผียันตัวลุกขึ้นยืนด้วยสองขาหลัง สูงพ้นครึ่งตัวคน
อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างยื่นพ้นแขนเสื้อออกมา กรงเล็บสีเทาดำทั้งสิบเกร็งโค้งราวกับขอเกี่ยว
ปลายจมูกขยับย่นสองครั้ง ราวกับกำลังดมแยกแยะกลิ่นในอากาศ ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำระลอกหนึ่งอีกครั้ง ก่อนทั้งร่างจะพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน
ว่องไวเกินจะเชื่อ
หม่าซ่วยพลิกตัวหลบหลีก อุ้งตีนหมีเฉี่ยวผ่านขอบเสื้อขนเป็ดไปอย่างฉิวเฉียด พัดพาเอากลิ่นคาวสาบโชยมาเตะจมูก
แรงนั้นบ้าระห่ำเกินคาดเดา กำแพงอิฐด้านข้างถูกเฉี่ยวเพียงนิด รอยลึกหลายรอยปรากฏขึ้น เศษอิฐร่วงโปรยเป็นสาย
เงาลวงตาจำแลงหมีขนาดมหึมานั้นอาศัยแรงส่งอันบ้าคลั่งพุ่งเข้าใส่กำแพงบ้านอย่างแรง เกิดเสียงกระแทกหึ่งทึบ กำแพงทั้งแถบสั่นสะเทือน
หม่าซ่วยถอยร่นไปยืนกลางลานบ้านแล้ว
"แม่ง ไม่พูดไม่จา ลงมือเลยรึ"
หม่าซ่วยหน้าดำคร่ำเครียด ใจระแวงคลางแคลงในทางใดทางหนึ่ง แต่ตอนนี้สนใจเรื่องอื่นมากไม่ได้แล้ว