เกิดอะไรขึ้น?
ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน?
หม่าซ่วยนึกว่าคนที่กอดอยู่คือเป้าซียงเซียง เกือบจะถกกางเกงเธอขึ้นมาแล้ว...
ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับส่งเสียงที่ไม่คุ้นหูออกมา
ลองสัมผัสดูอีกครั้ง ร่างของคนในอ้อมกอดดูเหมือนจะให้สัมผัสไม่เหมือนเป้าซียงเซียง
รูปร่างไม่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวขนาดนั้น
“ฉิบหาย ฉันเข้าบ้านวิลล่าผิดหลังหรือเปล่า?” หม่าซ่วยมึนตึ้บไปหมด ปฏิกิริยาแรกคือคิดว่าตัวเองจำผิด เลยเข้าบ้านคนอื่นมา
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?
ความจำของเขาดีไม่ใช่เล่น พูดแบบไม่โม้เลย ต่อให้หลับตาก็ยังหาบ้านเป้าซียงเซียงเจอ
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งการจัดวางห้อง เฟอร์นิเจอร์ และผ้าม่านในห้องนี้ เห็นชัดว่าเป็นห้องนอนของเป้าซียงเซียง
ร่างในอ้อมกอดยังคงเบียดเข้าหาเขา ปากพึมพำคำพูดในฝันอย่างอ้อแอ้ แขนพาดอยู่บนเอวเขา ห้อยเกาะเขาไว้เหมือนโคอาลา
ร่างของเธอนุ่มเหมือนปุยฝ้าย สวมชุดนอนไหมเนื้อบางลื่น สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิและความยืดหยุ่นของผิวสาววัยเยาว์ใต้เนื้อผ้า
ลูกกระเดือกของหม่าซ่วยขยับขึ้นลง เขาสูดหายใจลึก กดเลือดลมที่พลุ่งพล่านให้สงบลง
เขาจับแขนที่พาดอยู่บนเอวตัวเองเบา ๆ ตั้งใจจะเลื่อนมือของอีกฝ่ายออก
“อืม...แม่ อย่าขยับสิ ให้หนูกอดอีกสักพัก...”
ร่างของหม่าซ่วยแข็งทื่อขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเอียงศีรษะไปด้านข้าง อาศัยแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านช่องม่าน ในที่สุดก็มองเห็นใบหน้านั้นชัดเจน