บรรยากาศในห้องพลันสงบเงียบ
เสียงฟ่อเบาๆ ของเครื่องทำความร้อนดังชัดขึ้นเป็นพิเศษ มีเสียงแตรรถดังแว่วมาจากนอกหน้าต่างบ้างเป็นครั้งคราว
หลินอวิ้นทั้งร่างราวกับถูกสาปด้วยวิชาหยุดนิ่ง ปากอ้าเล็กน้อย ดวงตาเบิกโพลงมองหม่าซ่วย สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนจากจริงจังเป็นตะลึงงัน จากตะลึงงันเป็นงุนงง และจากงุนงงกลายเป็นแดงก่ำ
ติ่งหูของเธอแดงระเรื่อ ลำคอก็แดงไปด้วย แม้แต่แนวไหปลาร้าที่โผล่ออกมาจากคอเสื้อสูทตัวน้อยก็ยังแดง
เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนกลับลงไป ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย แต่ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมา
เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ ในใจหม่าซ่วยกลับรู้สึกผิด
คำพูดเมื่อกี้ไม่น่าหลุดปากออกไปเลย
น้าอวิ้นดีกับเขานัก ตั้งแต่ซื้อเสื้อผ้า ซื้อมือถือ ไหนจะยัดเงินให้อีก นั่นล้วนเอ็นดูเขาประหนึ่งลูกชายแท้ๆ
ที่เขาพูดออกไปอย่างนั้น มันไม่ทำให้น้าอวิ้นลำบากใจหรอกหรือ
"น้าอวิ้น ผม..." เขากำลังจะอ้าปากแก้ต่าง
ทันใดนั้น หลินอวิ้นก็ยื่นมือมาบิดที่แขนเขาทีหนึ่ง ทำเอาหม่าซ่วยถึงกับเบ้หน้า "ไอ้ตัวแสบ กล้าล้อเล่นกับน้ารึ น้าอายุมากกว่าแกตั้งสิบกว่าปี จะเป็นแม่แกก็ยังได้"
หม่าซวนคลึงจุดที่ถูกบิดไปพลาง หัวเราะออกมา "น้าอวิ้น คุณดูไม่เหมือนคนอายุสี่สิบกว่าเลยนะครับ บอกว่าสามสิบต้นๆ ก็ยังมีคนเชื่อ"
"พูดมาก" หลินอวิ้นกลอกตาใส่เขา แล้วลุกขึ้นเดินเข้าครัว "น้าจะไปทำข้าวให้กิน อยากกินอะไร"
"อะไรก็ได้ครับ ฝีมือน้าอวิ้นผมชอบหมด"
ฝีเท้าหลินอวิ้นชะงักเล็กน้อย ไม่หันกลับมา แต่ใบหูยิ่งแดงจัดกว่าเดิมอีก