หม่าซ่วยเพิ่งได้สติ ดูดมุมปากอย่างไม่รู้ตัว แล้วหัวเราะแห้ง ๆ สองที “น้าอวิ้น ผม... ผมเห็นน้าแต่งตัวสวยดีวันนี้ ก็เลยมองเพลินไปหน่อย”
“สวยอะไรกัน อายุปูนนี้แล้ว” หลินหยุ่นกลอกตาใส่เขา แต่ใบหูแดงระเรื่อ “นายระวังภาพลักษณ์หน่อย นี่หน้าหมู่บ้านนะ ให้คนอื่นเห็นจะเป็นยังไง”
หม่าซ่วยยิ้มกริ่ม โดดลงจากรถ
สายตาของหลินหยุ่นจับจ้องไปที่รถสามล้อสีแดงคันใหม่ จ้องมองตั้งแต่หัวจรดท้าย “ซ่วย นี่รถใหม่ของนายเหรอ”
“อือ ซื้อที่ในเมืองเมื่อวานซืน แปดพันแปด ของจงเซิน เครื่องสองร้อย มีเกียร์ต่ำเกียร์สูง ลากของเป็นพันกิโลได้สบาย” หม่าซ่วยตบกระบะท้ายรถ น้ำเสียงเจือความภูมิใจ
หลินหยุ่นเดินวนรอบรถ เอื้อมมือลูบแผ่นเหล็กที่กระบะ แล้วพยักหน้า “ดี มีรถก็สะดวก ไปไหนมาไหนไม่ต้องออกแรงเยอะ แต่ท่าหน้าหนาวจะหนาวเอาตอนขับ นายไปซื้อที่กันหนาวติดเข่ามาใส่ดี ๆ ระวังจะป่วยเป็นข้อเข่าเสื่อม”
หม่าซ่วยไม่เถียง แต่ก็ไม่ได้คิดจะซื้อ
เขามีพลังปราณในตัว ร่างกายร้อนดั่งเตาไฟ จะหนาวได้ยังไง
เขาหันไปยกถังน้ำพลาสติกจากกระบะท้ายรถ
ปลาซีหลินกุยสองตัวในถังยังมีชีวิต หางขยับเบา ๆ ในน้ำ กระเด็นเป็นละอองเล็ก ๆ
หลินหยุ่นก้มมอง ตาเบิกกว้าง “นี่มัน... ปลาซีหลินกุย?”
“อือ ธรรมชาติ จับได้ในแม่น้ำหานชงเมื่อเช้านี้ น้าอวิ้น ตอนนี้มันหายากมากนะ ตามตลาดมีเงินก็ซื้อไม่ได้ ผมตั้งใจจับมาให้น้าลองชิมดู”