หญิงวัยกลางคนยืนตะลึง ก้มมองธนบัตรแดงแปร๊ดในมือ นับดูแล้วอย่างน้อยก็พันกว่าหยวน
ริมฝีปากนางสั่นระริก รีบยัดเงินใส่มือหม่าซ่วย “ซ่วย จะทำอะไรน่ะ พี่......พี่แค่พูดตามความจริง จะรับเงินของเจ้าได้ยังไง รีบเอากลับไปเถอะ เรื่องนี้ทำไม่ได้นะ!”
หม่าซ่วยเอามือไพล่หลัง ไม่ยอมรับ “พี่สะใภ้ ถ้าไม่รับ ถือว่าไม่ให้เกียรติผม ผมเป็นคนไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร วันนี้พี่ช่วยพูดแทนผม ถ้าผมไม่แสดงอะไรเลย ใจผมก็ไม่สบายอยู่ดี รับไปเถอะ ซื้อซี่โครงหมูไปบำรุงคนในบ้าน”
หญิงวัยกลางคนยังอยากปฏิเสธ แต่ข้างๆ จ้าวเหล่าซื่อสามีของนางพุ่งเข้ามาแล้ว คว้าเงินยัดใส่กระเป๋า ใบหน้ายิ้มแป้น “โอ๊ย ซ่วยเกรงใจไปแล้ว งั้นฉันก็ไม่เกรงใจนะ ไว้เปลี่ยนวันไปกินข้าวที่บ้าน!”
หญิงวัยกลางคนหันไปถลึงตาใส่สามี แต่ก็ไม่พูดอะไรอีก มุมปากกลับยกยิ้มเล็กน้อยอย่างอดไม่อยู่
จางกุ้ยหลานกับหม่าเต๋อโฮ่วยืนอยู่ข้างๆ ตาแทบถลนออกมา
ดวงตาสามเหลี่ยมของจางกุ้ยหลานจ้องเขม็งไปที่เงินในกระเป๋าของภรรยาจ้าวเหล่าซื่อ ราวกับเงินนั้นงอกปีกจะโบยบินไปต่อหน้าต่อตา ริมฝีปากสั่นระริก “หม่าซ่วย! เจ้าตัวผลาญ! นั่นเงินของตระกูลหม่าเรา! ข้าเป็นย่าของเจ้ายังยืนอยู่ตรงนี้! เจ้าดีนะ เอาเงินให้คนนอก! เจ้าจะทำให้ข้าตายเพราะโกรธรึไง!”
หม่าเต๋อโฮ่วก็ไม่สนใจว่าลูกอัณฑะจะเจ็บแล้ว ยืนถ่างขาอยากจะพุ่งเข้าใส่ภรรยาจ้าวเหล่าซื่อ “คืนเงินมา! นั่นเงินของหลานข้า! เกี่ยวอะไรกับพวกเจ้า!”
ชาวบ้านหลายคนเห็นท่าไม่ดี รีบเข้าไปยืนขวางหน้าภรรยาจ้าวเหล่าซื่อทันที
หัวแถวคือชายร่างใหญ่ล่ำสัน ก้าวเท้าเดียวก็ยืนขวางทางตัน “เฮ้ย! ข้าว่าพวกเจ้าสองคนแม่ลูกยังเอาหน้ากันอีกไหม นี่ซ่วยให้คนอื่น แล้วพวกเจ้ามาแย่ง มันเหตุผลอะไรกัน?”
สาวน้อยอีกคนก็ก้าวออกมา เท้าสะเอว “ใช่แล้ว! กลางวันแสกๆ จะมาแย่งชิงเงินกันรึไง เชื่อไหมว่าฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ ให้คนจากสถานีตำรวจมาจัดการให้รู้แล้วรู้รอด?”