......
กลับมาถึงหน้าประตูบ้านตัวเอง ฟ้าก็เริ่มสลัวแล้ว
หม่าซ่วยขับรถเข้าไปในลานบ้านเลย
ในชนบทเนี่ย จิตใจคนซับซ้อนจะตาย
ตอนคุณจน ก็มีคนสงสารคุณ แล้วก็มีคนหัวเราะเยาะคุณ
พอมั่งมี ก็มีคนดีใจกับคุณจริงใจ แล้วก็มีคนอิจฉาจนอยากให้คุณซวยแตกพรุ่งนี้เลย
ถ้าจอดรถไว้หน้าประตูลานบ้านตลอด ดีไม่ดีกลางดึกก็มีคนมาเอาน้ำเน่าราด หรือไม่ก็เอามีดมาขูดขีด
ไว้วันอื่นต้องติดกล้องวงจรปิดในลานบ้านสักสองสามตัว หน้าประตูก็ต้องติดไว้ตัวนึง ป้องกันคนอื่นไว้ก่อนไม่มีทางผิด
หม่าซ่วยกำลังคิดคำนวณอยู่ ประตูลานก็ถูกคนผลักเข้ามา
กลิ่นหอมของข้าวปลาลอยเข้ามาก่อนเลย ตามมาติด ๆ ก็คือเสียงของเสิ่นม่านหนี่ "ซ่วย กลับมาแล้วเหรอ"
หม่าซ่วยเงยหน้าดู เห็นเสิ่นม่านหนี่ยืนอยู่ที่ประตูลาน ในมือถือปิ่นโตเก็บความร้อนไว้ใบหนึ่ง ตัวสวมเสื้อไหมพรมสีแดงสดตัวบาง ด้านล่างเป็นกางเกงขายาวรัดรูปสีดำ
เธอน่าจะเพิ่งออกจากบ้านมา ผมยังไม่แห้งสนิทดี มีผมเส้นเล็กสองสามเส้นแปะอยู่ที่หน้าผาก
"พี่ม่านหนี่ พี่ใส่เสื้อน้อยขนาดนี้ไม่หนาวเหรอ" หม่าซ่วยเดินเข้าไปรับ
เสิ่นม่านหนี่ยิ้มแล้วจับมือหม่าซ่วยไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม "ก็พลังของนายไง หลังจากฝึกกับนายสองสามครั้ง ตอนนี้พี่รู้สึกว่าขนาดถอดเสื้อผ้าอยู่ข้างนอกก็ไม่หนาวแล้ว"
คำพูดนี้ บวกกับรูปร่างสุดร้อนแรงของเสิ่นม่านหนี่ จุดไฟให้หม่าซ่วยขึ้นมาทันที
เขาเดินเข้าไปล็อกประตูลานบ้านจากด้านใน หันกลับมามองเสิ่นม่านหนี่ มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"งั้นถอดตอนนี้ให้ฉันดูหน่อยสิ"