หม่าซ่วยรู้ดีว่าทั้งสองคนยังไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่ตนพูด
แต่ความจริงก็เป็นแบบนั้น ตัวเองก็ไม่มีเหตุจำเป็นต้องโกหก
“หัวหน้าจ้าว ผมรู้ว่าเรื่องนี้ฟังดูเหลือเชื่อ คนเป็น ๆ กลายเป็นงูเหลือมยักษ์ ใครได้ยินก็คงไม่เชื่อ แต่ความจริงก็เป็นแบบนั้น ที่ผมพูดมาคือความจริงทั้งหมด”
สายตาของจ้าวเถี่ยจวินหยุดอยู่บนสมุดบันทึกสองสามวินาที นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนด้ามปากกาสองที
“ที่ปรึกษาหม่า ผมไม่ได้ไม่เชื่อ แต่เรื่องนี้มันเกินขอบเขตการรับรู้ของพวกเราจริง ๆ ตำรวจอย่างพวกเราให้ความสำคัญกับหลักฐาน กับตรรกะ คุณมาบอกผมว่าคนกลายเป็นงูได้ ในทางตรรกะมันฟังไม่ขึ้น”
ซุนอวิ๋นเผิงที่อยู่ข้าง ๆ วางแก้วน้ำร้อนลง ดันแว่นตา สายตาจับจ้องที่ใบหน้าหม่าซ่วย
“คุณหม่า ผมทำงานวิจัยด้านคติชนวิทยา เรื่องตำนานชาวบ้านพวกนี้พอรู้อยู่บ้าง ตระกูลห้าเซียนแห่งตะวันออกเฉียงเหนือ หู หวง ไป๋ หลิว ฮุย ก่อนหน้านี้ผมก็เคยเขียนไว้ในบทความวิชาการ แต่งานวิจัยก็คืองานวิจัย การเห็นกับตาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”
“คุณบอกว่าเคยพบเซียนหลิว และเคยประมือกับมันมา ผมอยากถามหน่อย ตอนคุณเห็นมันแปลงร่าง เป็นกระบวนการยังไง”
หม่าซ่วยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แค่พริบตาเดียว เมื่อวินาทีก่อนยังเป็นร่างคน วินาทีต่อมาก็กลายเป็นงูเหลือมยักษ์ลำตัวหนาเท่าถังน้ำ ไม่มีอะไรนำร่อง ไม่มีลางบอกเหตุใด ๆ ฉับเดียวก็เปลี่ยนไปเลย”
คิ้วของซุนอวิ๋นเผิงขมวดน้อย ๆ “แล้วตอนมันประมือกับคุณ มันใช้วิธีอะไรบ้าง”