เสี่ยวหลิวร้อนใจขึ้นมาทันที “อย่า......อย่าหยุด......”
“อ๋า งั้นก็สบายขึ้นแล้วสินะ”
“อืม......สบายขึ้น......” เสี่ยวหลิวทั้งรู้สึกละอายใจ ทั้งอดตอบไม่ได้
หม่าซ่วยยกมุมปาก นิ้วมือเลื่อนขึ้นอีกครึ่งนิ้ว กดที่ตำแหน่งเหนือบั้นเอวขึ้นมาเล็กน้อย “แล้วจะกดขึ้นมาอีกหน่อยไหม เอวด้านบนก็เมื่อยง่ายเหมือนกัน”
ความสบายของเสี่ยวหลิวหายวับไปทันที เหมือนถูกคนบีบจุดสำคัญเข้า เอวด้านข้างคันยุบยิบว่างเปล่า
ในใจเธอเหมือนมีแมวตะกุย ร้อนรนเอ่ยปาก “ไม่......ลงไปข้างล่าง ลงไป......”
มือหม่าซ่วยเลื่อนลงครึ่งนิ้วตามคำ ปลายนิ้วแตะขอบหลุมเอว พลังปราณแทรกเข้าไปใหม่
แต่ครั้งนี้ปริมาณพลังปราณที่ให้ลดลงไปอย่างชัดเจน พอให้รู้สึกถึงความอบอุ่นแผ่วเบา แล้วก็ขาด ๆ หาย ๆ เหมือนจงใจยั่ว
เสี่ยวหลิวรู้สึกถึงไออุ่นที่เพิ่งก่อตัวก็หรี่ลง หรี่ลงก็วูบขึ้นอีก สลับไปมา ร่างกายทั้งตัวสั่นไหวตามจังหวะลมปราณนั้น
ในที่สุดเธอก็ร้อนใจ น้ำเสียงเริ่มตำหนิเล็กน้อย “คุณเลื่อนลงอีกหน่อยเถอะ......”
หม่าซ่วยก้มมองมือตัวเอง ตำแหน่งปลายนิ้วถึงขอบเลกกิ้งสีเทาจริง ๆ เลยลงไปอีกคือเส้นโค้งมนที่ถูกผ้าห่อหุ้ม
หม่าซ่วยทำหน้าเป็นกังวล “เสี่ยวหลิว อันนี้ไม่ได้นะ ลงไปอีกก็ก้นคุณแล้ว ในร้านมีกล้องวงจรปิดนะ เกิดคุณกลับไปฟ้องว่าผมฉวยโอกาส ผมมีปากก็อธิบายไม่ชัดเจน”