เป้าซียงเซียงฟังคำพูดของหม่าซ่วยจบ ดวงตาเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที
ช่วงนี้ถูกเจ้าวีเซิลนั่นเล่นงานจนแทบสิ้นแรงสิ้นใจ ทุกคืนต้องฝันถึงเรื่องแบบนั้น พอตื่นขึ้นมาก็เหนอะหนะไปทั้งตัว อาบน้ำกี่รอบก็ล้างความรู้สึกแปลกประหลาดที่ติดค้างอยู่ไม่หลุดไม่หายเสียที
ตอนนี้ได้ยินว่ามีคนยอมช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ นางก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาทั้งตัว
“คุณหม่าคะ งั้นคืนนี้ต้องรบกวนคุณแล้วนะคะ ต้องเตรียมอะไรไหม ให้ดิฉันไปซื้อของอะไรมาให้คุณดีหรือเปล่า”
หม่าซ่วยโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ผมเอาอุปกรณ์มาด้วยแล้ว พี่สะใภ้คืนนี้ทำอะไรก็ทำไปเถอะครับ เข้านอนตามปกติ ผมจะซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตา รอให้สิ่งนั้นมาแล้วค่อยดูจังหวะลงมือ”
เป้าซียงเซียงพยักหน้า แล้วก็ลังเลเล็กน้อย “แล้ว......มันจะทำร้ายคุณไหม”
หม่าซ่วยยิ้มแสยะ “พี่สะใภ้วางใจได้เลยนะครับ ถ้าผมแม้แต่เจ้าวีเซิลสักตัวยังเอาอยู่ไม่ได้ ก็ขายหน้าเกินไปแล้ว”
เป้าซียงเซียงเห็นท่าทางแน่วแน่มั่นหน้าของหม่าซ่วย ก้อนหินในใจก็หล่นลงไปเกินครึ่ง ลุกขึ้นยืน จัดชายเสื้อ “งั้นเลยเที่ยงแล้ว ฉันเลี้ยงข้าวคุณนะ”
หม่าซ่วยเดิมคิดจะว่าอย่ารบกวนเลย สั่งอาหารเดลิเวอรี่มาก็พอ ทว่าเป้าซียงเซียงก็หยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกแล้ว พูดสั้น ๆ สองสามประโยคแล้ววางหันกลับมายิ้มให้หม่าซ่วย “ฉันให้คนเอามาส่งนะ กินกันที่บ้าน”
หม่าซ่วยไม่ได้ปฏิเสธอีก
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง กริ่งประตูก็ดังขึ้น
เป้าซียงเซียงไปเปิดประตู หม่าซ่วยลุกยืนตามไป เห็นบริกรแต่งชุดขาวสองคนยกกล่องเก็บอุณหภูมิหลายใบเดินเข้ามา
ปูผ้าปูโต๊ะบนโต๊ะอาหาร แล้วยกจานอาหารออกมาเรียงเป็นระเบียบ
ปลากะพงนึ่ง ซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊ว กุ้งอบน้ำมัน กะหล่ำปลีผัดแห้ง ซุปไก่เห็ดมัตสึทาเกะ แล้วยังมีกับแกล้มเย็น ๆ ละเลียดอีกหลายจานกับหูฉลามถ้วยเล็ก ๆ ควันกรุ่น กลิ่นหอมลอยเข้ารูจมูก