เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เฉินถือถุงพลาสติกใบใหญ่สองใบยืนอยู่หน้าหอพัก
อีเมลส่งมาเมื่อ 8 โมงเช้า ผู้ส่งระบุว่าเป็นฝ่ายโลจิสติกส์ของก็อดโอลกิน เนื้อหาสั้นมาก: อาคารดี ห้อง 317 ห้องคู่ กรุณามารับกุญแจที่ฝ่ายโลจิสติกส์โดยเร็วที่สุดเพื่อดำเนินการเข้าพัก
หลังจากรับกุญแจและดำเนินการเข้าพัก เขาแวะไปวอลมาร์ตก่อนหนึ่งรอบ ซื้อของใช้ส่วนตัวใหม่ๆ สองสามอย่าง
ชั้นสามอาคารดี ห้อง 317 อยู่กลางทางเดิน มีเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากในนั้น
ลู่เฉินได้ยินเสียง ก็สงสัยแล้วผลักประตูเข้าไป
“รูมเมทฉันมาถึงแล้วเหรอ? เสียงนี้มันกำลังทำอะไรอยู่?”
เขาเสียบกุญแจเปิดประตู ม่านในห้องถูกปิดมิดชิด มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอแล็ปท็อปที่ให้ความสว่าง
ลู่เฉินเห็นเข้า กัปตันเครื่องบินคนหนึ่งกำลังจะออกบิน
บนเตียงข้างหน้าต่าง ชายผิวขาวคนหนึ่งนอนหงายอยู่
เขาอายุราวยี่สิบต้นๆ ผมสีทองหวีเรียบติดหนังศีรษะ ผ้าห่มกองอยู่ที่ปลายเตียง กางเกงถูกรูดลงไปถึงข้อเท้า
ได้ยินเสียงประตู รูฟัสเงยหน้าขึ้น
ใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อเต็มหน้าผาก มุมปากยังมีของเหลวใสๆ หยดอยู่ พอเห็นลู่เฉินยืนอยู่ที่ประตู ถือถุงพลาสติกจากวอลมาร์ตสองใบ มือของรูฟัสก็หยุดลง
“ไอ้สัส” รูฟัสด่าไปคำหนึ่ง ด้วยความหงุดหงิดจากการถูกขัดจังหวะ “แกไม่รู้จักเคาะประตูเหรอไง?”
ลู่เฉินยืนอยู่ที่ประตู มองมือที่ยังคงขยับอยู่ของรูฟัส แล้วมองหน้ารูฟัสที่แดงก่ำ