“หลงจิ่วซิง เธอไม่มีพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก ค้นหามาตลอด อันนี้ฉันรู้ทั้งหมด” หวังต้าเวยถือโทรโข่ง พูดอย่างมีอารมณ์
“บนโลกนี้ นอกเหนือจากฉันแล้ว ไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของพ่อแม่เธอ หลงจิ่วซิง เธอเก่ง ฉันก็เก่ง พวกเราเป็นคู่หูโดยธรรมชาติ เก่งรวมกันกวาดล้างทุกสิ่ง...”
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือ ขวานและมีดผ่าตัดที่หลงจิ่วซิงขว้างออกไปอย่างสุดแรง
“เอ่อ...” ตอนที่เลือดร้อนพุ่งออกจากลำคอ หวังต้าเวยยังถือโทรโข่งอยู่ ก้มหน้ามองอย่างไม่อยากเชื่อ
ที่หน้าอกมีมีดผ่าตัดปักอยู่ เหลือเพียงด้ามนิดเดียวที่โผล่ออกมา นอกนั้นจมเข้าสู่เนื้อจนหมด
และมีมีดผ่าตัดอีกเล่มตกลงบนพื้น อันนี้ยิงไปที่เป้าของเขา แต่เขาสวมกางเกงเหล็กใน
มีดผ่าตัดธรรมดาแบบนี้ ถึงแม้จะผ่านแรงมหาศาลของหลงจิ่วซิง ก็ไม่สามารถทะลวงการป้องกันของกางเกงเหล็กในได้ ตกลงพื้นตรงๆ
ที่อันตรายที่สุดคือขวานที่คอ
ที่มุมกำแพงไม่ไกล เจียงชิงเยว่จ้องกระดานจัดอันดับตลอด จนกระทั่งชื่อของหวังต้าเวยหายไปจากกระดานจัดอันดับใหญ่ทั้งสาม เธอจึงพยักหน้าให้หลงจิ่วซิงเล็กน้อย
หลงจิ่วซิงรีบเข้าใกล้ สิ่งแรกคือปลดสมองแสงของหวังต้าเวย
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา จนกระทั่งสมองแสงตกถึงมือหลงจิ่วซิง หวังต้าเวยจึงทรุดลงกับพื้น
เมื่อยืนยันว่าสมองแสงไม่ได้กลายเป็นเกล็ดหิมะหายไปเหมือนครั้งก่อน หลงจิ่วซิงก็ถอนหายใจเบาๆ
คนที่จ้องสมองแสงเหมือนกับเจียงชิงเยว่มีไม่น้อย ตอนที่ชื่อของหวังต้าเวยหายไปจากกระดานจัดอันดับ คนที่เมื่อก่อนไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกมาดูความวุ่นวาย ก็อดใจกับความโลภในใจไม่ไหว
บางคนเปิดประตู บางคนเปิดหน้าต่าง
เจียงชิงเยว่เก็บโทรโข่งบนพื้นขึ้นมาพูดที่ปาก: “โผล่หัวมา ก็ฆ่า”
สี่คำที่เต็มไปด้วยสังหาร ทำให้คนที่เพิ่งจะขยับตัวหยุดชะงัก
เจียงชิงเยว่ดึงหลงจิ่วซิงไปที่มุมอับระหว่างประตูอาคารกับสวนเล็กๆ ต่อให้มีใครถือไม้หรือปืน ก็ส่องมายังจุดนี้ไม่ได้
เธอยังคงถือโทรโข่งตะโกน: “ฉันคือเจียงชิงเยว่ อยู่กับหลงจิ่วซิง ใครมั่นใจว่าฆ่าพวกเราสองคนได้ ก็ลองเข้ามาได้” ชื่อเสียงของคน เหมือนเงาของต้นไม้ ถึงเวลาไม่ใช้ รอเมื่อไหร่
ความจริงก็เป็นอย่างที่เจียงชิงเยว่คาดไว้