ระหว่างทาง เจียงชิงเยว่เพื่อความปลอดภัย จึงให้เจียงชิงเยี่ยนกับเจ้าอสรพิษขาวคอยสังเกตการณ์อยู่ด้านหลัง ผลปรากฏว่ามีคนกล้าบ้ากล้าตามมาสองคนจริงๆ
จัดการเรียบร้อยแล้ว ช่วงครึ่งทางที่เหลือก็ไม่มีใครกล้าตามมาอีก
กลับมาถึงที่หลบภัย กรรมกรวางห่อสัมภาระยักษ์บนพื้น แล้วกลายร่างเป็นไม้แกะสลักขนาดเท่าฝ่ามือ
สามารถพกใส่กระเป๋า วางบนโต๊ะ หรือเก็บไว้ในมิติได้ตามสะดวก ครั้งหน้าจะใช้ก็แค่ทำให้มันใหญ่ขึ้นก็พอ สะดวกมาก
โดยหลักการแล้ว ตราบใดที่ไม่เสียหาย ก็ใช้ได้ไปจนชั่วฟ้าดิน
ทุกคนช่วยกันขนของทั้งหมดเข้าไปในที่หลบภัยทีละน้อย
หลงจิ่วซิงพาเจ้าตัวเล็กสองตัวเก็บของทั้งหมดไปไว้ตามโซนต่างๆ จัดวางให้เป็นระเบียบ
เจียงชิงเยว่รีบเร่งทำบะหมี่เนื้อวัวให้ทุกคนกิน
พออิ่มท้องแล้วจึงเริ่มจัดเก็บผลประโยชน์ที่ได้มาในครั้งนี้
สิ่งของเหล่านั้นเป็นของแถม สิ่งที่ได้มามากที่สุดในครั้งนี้คือสมองแสงของหวังต้าเวย
เจียงชิงเยว่เริ่มจากนำของทั้งหมดในกระเป๋าอวกาศออกมาก่อน
ของที่หวังต้าเวยเก็บไว้ในมิติก่อนหน้านี้มีไม่มากนัก เพื่อที่จะขนของในบ้านหวังต้าเวยออกมาจนหมด เธอจึงยัดของจนเต็มมิติ
หลังจากเก็บเมล็ดพืช ปุ๋ยต่างๆ ไว้เรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็เป็นสิ่งของสองสามชิ้นที่หวังต้าเวยเก็บไว้ในมิติมาตลอด
อย่างแรกคือห่อใหญ่ห่อหนึ่ง
เจียงชิงเยว่แกะออกดู พบว่าข้างในเต็มไปด้วยสิ่งของต่างๆ อุปกรณ์ปฐมพยาบาลง่ายๆ อาหารแคลอรีสูงขนาดเล็ก น้ำบริสุทธิ์ อุปกรณ์แคมป์ปิ้ง
ในฐานะลูกติดของพ่อ สำหรับสิ่งของแบบนี้ เจียงชิงเยว่ไม่รู้สึกแปลกเลย
ตอนที่พ่อเคยปีนเขา ถ้าไปไกลหน่อย ก็จะเตรียมตัวอย่างเต็มที่เสมอ
"ดูท่า ห่อใหญ่ๆ นี้จะเป็นสิ่งที่หวังต้าเวยเตรียมไว้ป้องกันการออกเดินทางไกล"
ในขณะที่เธอกำลังพลิกดูห่อใหญ่ๆ นี้ เจียงชิงเยี่ยนก็เปิดอัลบั้มรูปเล่มหนึ่งขึ้นมาแล้ว
"จี๊ดๆๆ" เจ้าขนฟูตัวน้อยเห็นคนคุ้นตาในอัลบั้มรูป ดีใจมาก ใช้กรงเล็บเล็กๆ พลิกดูทีละหน้าทีละหน้า
เมื่อเห็นคนในรูปที่มีผมยาวถึงเอว มันก็อุ้มอัลบั้มรูปกระโดดขึ้นไปบนบ่าเจียงชิงเยว่ ใช้กรงเล็บเล็กๆ ลูบหัวเธอ รู้สึกเสียดาย
"จี๊ดๆๆ" ขนยาวของเธอก็สวยเหมือนกัน สวยกว่าตอนนี้อีก