"ตึงตึงตึงตึง"
เจียงชิงเยว่ศึกษาอยู่สองวันก็ผลักรถเข็นไม้ที่ทำขึ้นมาเองออกมา
"อย่าไปดูที่หน้าตามันเลยนะ ของที่ควรมีก็มีครบ แค่หนักกว่ารถเข็นทั่วไปนิดหน่อย ข้างนอกคงใช้ไม่ได้ แต่ในที่หลบภัยแห่งนี้ นายยังเคลื่อนไหวได้สะดวกอยู่"
เมื่อสบตากับดวงตาที่เป็นประกายของหลงจิ่วซิง เธอก็ยื่นมือออกมา "ฉันอุ้มนายไปลองนั่งดูไหม?"
"อื้ม" กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหลงจิ่วซิงไร้สีหน้า ยังคงตรึงเครียดเหมือนเดิม มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่เผยให้เห็นความดีใจในใจ
เพราะกระดูกสันหลังของเธอมีปัญหา เจียงชิงเยว่จึงระมัดระวังที่สุดทุกครั้งเวลาอุ้มเธอ
"เป็นยังไงบ้าง?" เจียงชิงเยว่ถาม
หลงจิ่วซิงนั่งอยู่บนรถเข็นตัวใหม่ ไม้ที่เพิ่งตัดใหม่ยังมีกลิ่นหอมเฉพาะของไม้สน
ใต้รถเข็นและด้านหลังปูผ้าห่มนุ่ม ๆ ราวจับทั้งสองข้างก็หุ้มด้วยวัสดุนุ่ม ๆ
เธอตัวเล็ก รถเข็นคันนี้พอดีให้เธอนั่งลงไปได้พอดีตัว มั่นคงและให้ความรู้สึกปลอดภัยมาก
"ชอบ" หลงจิ่วซิงพ่นออกมาสองคำ รู้สึกว่ายังไม่พอที่จะสื่อความรู้สึกของตัวเอง จึงเสริมอีก "ชอบมาก"
"ชอบก็ดีแล้ว" เจียงชิงเยว่เดินไปด้านหลังเธอ แล้วลองผลักดู
ล้อไม้บนพื้นดินที่ราบเรียบหมุนได้อย่างลื่นไหล
เจียงชิงเยว่ค่อนข้างพอใจกับฝีมือตัวเอง "ไม่เลวนัก แต่เพราะไม่มีไม้เนื้อแข็ง ฉันกลัวมันจะแตก เลยใช้ไม้สนเพิ่มอีกหน่อย เลยหนักไปนิด"
"ส่วนเรื่องล้อ เดิมทีฉันคิดว่าจะเอาล้อยางจากรถสามล้อไฟฟ้ามาใช้กับรถเข็นของนาย แต่ลองทำดูแล้วมันรั่ว ใช้ไม่ได้"
"พอถึงเวลาเขตการค้าเปิด ฉันจะลองดูว่าจะหารถเข็นดี ๆ ซื้อได้ไหม หรือถ้าหาล้อรถมาได้ก็จะติดตั้งให้เพื่อลดแรงสั่นสะเทือน นายจะได้นั่งสบายขึ้น"
"อ้อ แล้วล้อนี้ฉันขัดไว้ลื่นมาก ถ้าฉุกเฉินไม่มีใครช่วยนายผลัก นายก็หมุนเองได้ด้วย"
เธอใช้เวลาสองวันเทียบกับข้อมูลที่หาได้จากโทรศัพท์ ขัดแล้วขัดอีก แก้แล้วแก้เล่า ถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ เพราะกระดูกสันหลังหลงจิ่วซิงไม่ดี เธอเลยออกแบบด้านหลังใหม่เป็นพิเศษ แต่ติดที่วัสดุที่มีอยู่ ยังไงก็สู้ของที่ซื้อมาไม่ได้
หลงจิ่วซิงยื่นมือไปจับล้อทั้งสองข้าง พยายามหมุนไปข้างหน้า รถเข็นก็ไถลไปเล็กน้อยตามที่คาด