หวังต้าเวยมองลูกน้องกลุ่มนี้ เห็นกลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกเขาทะลุปรุโปร่งทั้งหมด
เขามีกำลังพอจะสังหารคนพวกนี้ได้ แต่เขารู้ยิ่งกว่า ว่าถ้าฆ่าพวกเขาไปแล้ว ก็จะไม่มีใครทำงานให้เขาอีก
ตอนนี้คนในฐานทัพต่างก็ฉลาดขึ้นแล้ว ใครได้เหรียญการค้ามาโดยบังเอิญ ก็จะหาทางซ่อนมันไว้สุดชีวิต
ของพิเศษไม่ต้องพูดถึง ได้มาเมื่อไหร่ก็ใช้ทันทีเมื่อนั้น
ถึงเขาจะส่งคนไปรีดไถสารพัดรูปแบบ ถึงขั้นค้นตัวค้นบ้าน สิ่งที่ได้กลับมาก็เป็นของพิเศษและเหรียญการค้าที่น่าเวทนาเหลือเกิน
ลูกน้องไม่กี่คนที่ยังติดตามเขาได้ในตอนนี้ ก็เพราะช่วงแรก ๆ ที่ทุกคนยังไม่รู้จักนิสัยที่แท้จริงของเขา พวกเขาถูกเขาหลอกล่อให้มาทำงานด้วย
ทำงานให้เขา จนทำให้ทุกคนในฐานทัพเกลียดชัง ตอนนี้ทำได้แค่เดินตามเขาไปจนสุดทางดำมืด มิฉะนั้น ก็จะถูกคนหลายหมื่นในฐานทัพนี่กลืนกินทั้งเป็น
ถ้าฆ่าคนพวกนี้ไปจนหมด จะหาคนที่เต็มใจทำงานให้เขาอีกก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
คนในฐานทัพเขาสังเกตมาแล้ว ไม่ก็เป็นพวกที่ดูหมิ่นไม่ยอมคบหากับเขา ไม่ก็เป็นพวกที่แม้แต่จะเป็นหมาให้เขาก็ยังไม่มีคุณสมบัติ ไม่ก็เป็นพวกที่ความสามารถสูง พอจะเลี้ยงดูครอบครัวตัวเองได้ คนแบบนั้นยิ่งไม่ยอมทำงานให้เขาเด็ดขาด
เขายังต้องคอยระวัง คนประเภทนั้น พอหาโอกาสเจอเมื่อไหร่ ก็จะโค่นเขาลง
หวังต้าเวย: "งั้นความหมายของพวกนายก็คือ ไม่ว่าจะแลกด้วยราคาเท่าไหร่ ก็ต้องซื้อหัวของหลงจิ่วซิงและสมองแสงของนางมาให้ได้สินะ"
"หัวหน้า พวกเราแค่คุยกันเล่นเฉย ๆ แต่สายตาพวกเราจะเทียบชั้นสายตาหัวหน้าได้ยังไงกันล่ะ"
"ใช่ ๆ ๆ พวกเราฟังหัวหน้าหมด หัวหน้าว่าจะแลก ก็ต้องหาทางติดต่อกับทางฐานทัพป้าเวยให้ได้ ถ้าหัวหน้าเห็นว่าไม่คุ้ม พวกเราก็ทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"
หวังต้าเวยมองลูกน้องเจ้าเล่ห์พวกนี้ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเป็นจังหวะด้วยความโกรธ
ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเสียใจบ้างแล้ว เสียใจที่ฆ่าลูกน้องพวกที่กล้าออกหน้าออกตาให้งานเขาจนหมด เหลือไว้แต่พวกแก่ก๋งฉลาดแกมโกงพวกนี้ พูดไปมาก็เหมือนพูดทุกอย่าง แต่ก็เหมือนไม่พูดอะไรเลย