วันที่ 13 กรกฎาคม วันสิ้นโลกวันที่ 21
วันนี้ลงมือเป็นคนงานเหมือง
ถือจอบน้อยขุดขยายอย่างบ้าคลั่ง ระหว่างขุด เจียงชิงเยว่ก็คิดไปด้วย พอที่หลบภัยขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ก็ดูรกไปหมด
ฟืนก็กอง ของกินก็กองปนกันหมดทุกอย่าง กองรวมกันมั่ว ๆ ทุกครั้งจะหาของสักอย่างต้องพลิกหากันครึ่งวัน
ที่สำคัญคืออยู่ใกล้แหล่งไฟ ของแช่แข็งหลายอย่างละลายง่าย ต้องวางแผนกันหน่อยแล้ว
เจียงชิงเยว่คิดว่า เมื่อก่อนที่หลบภัยเล็กไป เธอเองก็รีบย้ายบ้าน ไม่มีอารมณ์จะมาวางแผน
ตอนนี้ไม่เหมือนแล้ว ตอนนี้ที่หลบภัยขยายได้เยอะขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะหลังจากพลังของเธอเพิ่มขึ้น ขุดขยายวันละยี่สิบตารางเมตรก็สบายมาก
"ฉันควรทำชั้นไม้แบบง่าย ๆ สักสองสามอันไหมนะ จะได้เอาของแต่ละอย่างมาแยกประเภทวางเป็นระเบียบ"
"ของแช่แข็งบางอย่าง ก็วางไว้ไกลแหล่งไฟได้ แบบนี้ถึงจะเผาเตาหลายอันพร้อมกันก็ไม่ต้องกลัวของแช่แข็งพวกนั้นจะเสีย"
"อีกอย่างต้องกั้นเป็นสัดส่วนไว้ ทำเรือนกระจกปลูกผัก แล้วต้องปลูกเยอะ ๆ ด้วย"
ยิ่งพึมพำ เธอก็ยิ่งคิดว่าควรลงมือทำซะที
สองสามวันมานี้เธอก็วิเคราะห์สาเหตุไว้แล้ว ครั้งที่แล้วที่เขตการค้าเปิด สินค้าที่เธอลงขายไว้ไม่มีชิ้นเดียวขายออก
น่าจะเป็นตอนนั้นคนที่มีเหรียญการค้าอยู่ในมือน้อยมาก คนธรรมดาบางทีโชคดีได้มาหนึ่งสองเหรียญ ยังไม่พอจ่ายค่าเข้าอีก ก็เลยเข้าไปไม่ได้
พวกหัวหน้าฐานทัพใหญ่ ๆ ถึงมือจะไม่ขาดเหรียญการค้า แต่พวกเขาก็ไม่ได้ขาดของใช้ทั่วไป
หรือไม่ก็ขาด แต่พวกเขาคิดว่าไม่คุ้มที่จะเสียเหรียญการค้าซื้อ เพราะเหรียญการค้าหายาก ส่วนของทั่วไป พวกเขาหาในโลกจริงด้วยวิธีอื่นได้
ทำให้ของทั่วไปที่เธอลงขายไว้ไม่มีใครซื้อเลย
อีกเหตุผลหนึ่งคือครั้งที่แล้วที่เขตการค้าเปิด คนเข้าไปน้อยเกินไป เวลาก็สั้น
เธอก็ไม่ใช่คนดังอย่างหวังต้าเวย ที่เห็นชื่อปุ๊บคนจะคลิกเข้าไปเป็นล้งเป็นเร็วน่ะ
บางทีหลายคนอาจจะไม่เห็นของที่เธอลงขายด้วยซ้ำ
แต่ผักไม่เหมือนกัน ตามคำใบ้ของเสี่ยวอี๋ ผลิตไฟฟ้าเองได้ ปลูกผักในเรือนกระจก ความรู้ปฐมพยาบาล ตอนคลื่นความหนาวเย็นระลอกที่สามมาเยือนคือข้อได้เปรียบมหาศาล
ไฟฟ้าเธอจัดการได้แล้ว แต่ไฟฟ้านี่มันขายยาก