เอาดินที่สะสมไว้ทั้งหมดเททิ้งไป แล้วเก็บถุงกลับมา
เห็นว่าเวลายังเหลือเฟือ เจียงชิงเยว่เตรียมอุปกรณ์ป้องกันแล้วถือเครื่องมือไปตัดไม้
เสียงก๊อบ! ต้นไม้ขนาดเท่าถ้วยชามล้มลง
"สะใจ!"
ร่างที่แข็งแกร่งขึ้นทำให้แตกต่างจริงๆ
เมื่อก่อนต้นไม้ขนาดนี้ เธอต้องเลื่อยตั้งครึ่งวัน ไม่ใช่เพราะเธออ่อนแอ แต่ในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง เธอก็มีกำลังเท่าผู้ใหญ่ทั่วไป เพียงแต่อุณหภูมิลดลงแล้วต้นไม้ตัดยากขึ้น
ต้นไม้ที่ไม่ทนหนาวบางต้นใบเหลืองร่วงโรย ตายเพราะความเย็น
ส่วนต้นไม้ที่ทนหนาวอย่างต้นสน น้ำในต้นและยางไม้ถูกแช่แข็งจนแข็งเป๊ก คล้ายกับคุณสมบัติของเพชร ทั้งแข็งและเปราะ ตัดยากมาก
ถ้าแรงไม่พอ ก็จะถูกดีดกลับ ใช้เลื่อยก็ยากขึ้นเป็นเท่าตัว
แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม ขวานฟันลงไปทีเดียว เสร็จเลย
เจอต้นที่หนากว่านั้นอีกหน่อย สองขวานก็เสร็จ
ก๊อบ! มีอะไรสีขาวหลุดออกมา เจียงชิงเยว่รับไว้อย่างมือไม้สั่น
"โชคดีจัง"
เป็นเหรียญการค้า
เก็บใส่กระเป๋าอย่างอารมณ์ดี แล้วตัดไม้อีกสองสามต้น เสร็จแล้วก็แบกกลับ
รอบนี้แบกมากกว่าปกติห้าเท่า แต่กลับรู้สึกเบาสบาย
ด้วยประสิทธิภาพวันนี้ ก่อนคลื่นความหนาวลูกที่สามจะมา เธอสามารถเก็บฟืนได้เยอะมาก ไม่ต้องกลัวอะไรเลย
ความอารมณ์ดีของเจียงชิงเยว่ไม่คงอยู่นาน
อาจเป็นเพราะร่างแข็งแกร่งขึ้น การมองเห็นก็ดีขึ้นด้วย ห่างจากที่หลบภัยประมาณสิบเมตร เธอเห็นคนนอนอยู่บนหิมะ
อีกฝ่ายใส่ชุดกันหนาวสีขาว ถ้าไม่ดูดีๆ ก็มองข้ามได้ง่ายมาก
เจียงชิงเยว่รีบหมอบลงกับพื้น วางฟืนเบาๆ ไว้ข้างๆ ยังไม่ทันจะคิดว่าในที่เปลี่ยวแบบนี้จะมีคนแอบมาถึงได้ยังไง ก็ได้ยินอีกฝ่ายตะโกนใส่เธอว่า "ไม่ต้องหลบแล้ว ฉันเห็นเธอแล้ว"
ขู่ฉันเหรอ? เจียงชิงเยว่ก้มหน้าลงไปอีก
"เธอหลบยังไงฉันก็เห็น ใส่หมวกกระต่ายสีชมพูน่ะ" อีกฝ่ายชี้เครื่องแต่งกายของเจียงชิงเยว่ได้ทีเดียว
แต่เจียงชิงเยว่ฟังน้ำเสียงแล้ว รู้สึกว่าเขาน่าจะบาดเจ็บ ถึงจะตะโกนสุดเสียง ก็ฟังดูไม่มีเรี่ยวแรง
"ฉันคือหยูโยว อันดับสองบนกระดานอันดับพลัง เธอควรจะรู้จักฉัน"
เป็นหยูโยวจริงๆ ด้วย!
เจียงชิงเยว่ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ รู้สึกได้ว่าตัวเองซวยจริงๆ