"แปดสิบ แปดสิบ..."
เจียงชิงเยว่ถือขวานฟันต้นไม้อย่างสุดแรง ในระยะไม่ไกลจากนาง อี๋เป่าเจ้าขนฟู ก็กำลังกัดต้นไม้อย่างสุดปากเต็มแรงเช่นกัน
ทันใดนั้น อี๋เป่าก็เลิกกัดต้นไม้ที่กัดไปครึ่งต้น พลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเจียงชิงเยว่ พร้อมกับส่งเสียงร้องเร่งรีบออกมา: "จี้ จี้จี้จี้"
เจียงชิงเยว่ได้ยินก็รู้ทันทีว่าเกิดเรื่องขึ้น ตั้งแต่มารู้จักกับอี๋เป่า ยังไม่เคยเห็นมันร้องเสียงเร่งร้อนขนาดนี้มาก่อน รีบถือขวานเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมรบ
"...คนล่ะ?"
เจียงชิงเยว่ไม่อยากเชื่อสายตา มองแล้วมองอีก ก็ยังไม่เห็นผู้คน
หรือว่าหลบซ่อนอยู่?
นางรีบพาอี๋เป่าหาที่ซุ่มตัว ตะแคงตัวลงไป เพิ่งจะหมอบลง ก็เห็นอี๋เป่าที่อยู่บนไหล่ของนางพุ่งตัววูบหนึ่งไปทางซ้ายหน้า
เจียงชิงเยว่จึงได้เห็นชัดว่า ข้างหน้าคืองูตัวหนึ่ง งูเล็กสีขาวซีด ในทุ่งหิมะกว้างใหญ่ไพศาลนี้ เหมือนกลืนกลายไปกับพื้น ไม่แปลกที่นางเมื่อครู่จะมองไม่เห็น
เวลานี้ งูน้อยตัวนั้นกำลังถูกอี๋เป่ากดลงกับพื้นแล้วต่อย
เห็นดังนั้น เจียงชิงเยว่ก็ถอนหายใจโล่งอก งูที่อุณหภูมิติดลบ 50 องศายังออกมาเคลื่อนไหวได้ ไม่ต้องพูด ก็รู้ว่าเป็นสัตว์กลายพันธุ์ และดูจากสภาพแล้วก็คงอยู่ในช่วงวัยทารกเหมือนกัน แถมยังสู้อี๋เป่าไม่ได้อีกด้วย
"จี้ จี้?" อี๋เป่าต่อยๆ ต่อยไป การเคลื่อนไหวก็ค่อยๆ ช้าลง
"ฟ่อ ฟ่อ~"
"จี้จี้จี้?"
"ฟ่อฟ่อฟ่อ"
นี่มันกำลังสื่อสารกัน เจียงชิงเยว่ดูจนตาค้าง กระต่ายกับงูยังสื่อสารกันได้ไม่มีอุปสรรคเลยหรือ?
ข้อเท็จจริงพิสูจน์ว่า ได้
งูกับกระต่ายร้องเรียกกันอยู่พักใหญ่ อี๋เป่าก็ปล่อยงูน้อย แล้วกระโดดมาที่หน้าเจียงชิงเยว่ ร้องจี้จี้ ๆ อยู่ชุดหนึ่ง ทั้งชี้ไปที่เจียงชิงเยว่ ทั้งชี้ไปที่งูน้อย ทั้งชี้ไปข้างหน้า
"เดี๋ยวๆ ช้าลงหน่อย ฉันอ่านไม่เข้าใจ"
เจียงชิงเยว่รู้สึกว่า ระหว่างนางกับอี๋เป่าแม้จะมีความเข้าอกเข้าใจกันอยู่บ้าง แต่ความเข้าใจนั้นยังไม่พอจะข้ามกำแพงภาษาได้
โชคดีที่อี๋เป่ารู้ตัวถึงปัญหานี้ จึงร้องจี้ ๆ ใส่งูน้อย งูน้อยพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วสะบัดหางน้อย ๆ เลื้อยไปข้างหน้า
อี๋เป่ากระโดดลงจากไหล่นางลงกับพื้น ใช้ปากกัดขากางเกงนาง แล้วชี้ไปทางงูน้อยตัวนั้น