หลงจิ่วซิง: "๑＞◡＜๑"
ช่วยด้วย อร่อยสุดๆ ฮือๆ นี่มันอาหารระดับเทพอะไรกันเนี่ย!
ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าตัวเล็กถึงร้องไห้ให้น้ำลายไหล
ที่แท้ก็เพราะอาหารที่พี่สาวทำมันอร่อยขนาดนี้นี่เอง!
หลงจิ่วซิงกินไปร้องไห้ไป ร้องไห้ไปก็ยังอ้าปากกว้าง: "อ้า"
เจียงชิงเยว่ทั้งขำทั้งงง นี่มันอะไรกัน?
"หรือเธอจะร้องไห้ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกิน? ฉันกลัวเธอจะสำลักเอาน่ะสิ"
พอได้ยินแบบนั้น หลงจิ่วซิงก็สูดจมูกทันที เจียงชิงเยว่เห็นกับตาว่าเธอเก็บน้ำตาได้
"ก็ได้" เจียงชิงเยว่จำใจตักอีกช้อนส่งไปที่ปากเธอ
ปากเล็กๆ อ้าครั้งเดียว ช้อนก็เกลี้ยง รวดเร็วจนเจียงชิงเยว่คิดว่าตัวเองตาฝาด
ตักอีกช้อน รวดเดียวก็เกลี้ยงอีก ความเร็วที่เธอป้อนยังสู้ความเร็วที่หลงจิ่วซิงกินไม่ได้เลย เสียสถิติจริงๆ
เจ้าอสรพิษขาวที่หมอบอยู่ข้างๆ มาสักพักใหญ่แลบลิ้นออกมา มองข้าวต้มปลาในมือเจียงชิงเยว่ แล้วมองบะหมี่เนื้อวัวในชามเล็ก
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็คลานไปทางบะหมี่เนื้อวัว
คาบลูกชิ้นเนื้อวัวขึ้นมาลูกหนึ่ง แค่ได้ลิ้มรสก็มีความสุขจนหางกระดิก
เจียงชิงเยว่เห็นฉากนี้ ก็พูดกับหลงจิ่วซิง: "งูของเธอนี่ทำตัวเหมือนหมาไปได้นะ"
หลงจิ่วซิงสีหน้าหมองลงเล็กน้อย: "เจ้าตัวเล็กต้องมาลำบากกับฉัน"
ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่ ก็เห็นเจ้าอสรพิษขาวเงยหน้าขึ้น แล้วคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เห็นว่ามันคาบลูกชิ้นไว้แต่ไม่กลืนลงสักที เจียงชิงเยว่ก็หัวเราะ: "เจ้าตัวเล็กนี่รู้จักแบ่งปันดีนี่นา มีสองลูกยังต้องแบ่งเธออีกลูก"
เจ้าอสรพิษขาวได้ยินก็ส่ายหัวขึ้นลงอย่างแรง
เจียงชิงเยว่ขำ: "เห็นมั้ยล่ะ มันพยักหน้า"
หลงจิ่วซิงมุมปากกระตุก: "มันสำลักต่างหาก"
"เอ่อ..." รอยยิ้มของเจียงชิงเยว่หยุดชะงักทันที
หลงจิ่วซิงมองเจ้าตัวเล็กของตัวเองอย่างเป็นห่วง: "พี่สาว รบกวนช่วยมันหน่อยได้มั้ย ลูกชิ้นมันใหญ่เกินไป มันกลืนไม่ลง"
"โอ้ โอ้ ได้ๆๆ" เจียงชิงเยว่รู้สึกขายหน้า
มองเจ้างูน้อยที่ส่ายหัวขึ้นลงอยู่นั้น ก็เข้าใจทันที ที่ไหนได้พยักหน้าเห็นด้วยกับที่เธอพูดกันเล่า เห็นได้ชัดว่ามันกำลังพยายามเขย่าลูกชิ้นที่ติดคอให้หลุดออกมาต่างหาก
เธอคว้าเจ้างูน้อยมา ค่อยๆ ใช้นิ้วบีบลูกชิ้นแล้วหมุนเบาๆ จนดึงออกมาได้