จางเทาก็ไม่รู้สถานการณ์ของจางซิ่วหลานชัดเจนนัก เมื่อได้ยินคำถามเขาก็รีบตะโกนตอบโดยไม่หยุดฝีเท้า "ไม่รู้เหมือนกัน เลือดออกเยอะมากเลย ฉันจะไปตามหมอ"
สิ้นเสียง จางเทาก็เร่งฝีเท้าวิ่งทันที ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่ดูรีบร้อนและลนลาน
ผู้อำนวยการหวังมองแผ่นหลังของจางเทาอย่างฉงน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ส่งตัวไปโรงพยาบาลโดยตรง?
แบบนั้นเร็วกว่าไม่ใช่หรือ?
จางเทาก็ไม่รู้เหมือนกัน ผู้กองสั่งมาแบบนี้ เขาก็ทำตามก็พอ
ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่รักษาความสงบ ผู้อำนวยการเขตชุมชน และผู้อำนวยการลู่แห่งโรงงานเหล็กกล้าก็มาพร้อมหน้ากันสามฝ่าย
ผู้อำนวยการลู่ได้รับแจ้งจากคนในเขตบ้านพัก เรื่องใหญ่ขนาดนี้ถึงกับทำให้ตำรวจออกโรง ผู้กำกับการจะไม่มาก็ไม่ได้ ไม่อยากมีชื่อเสียว่าไม่ใส่ใจครอบครัวพนักงาน
ผู้กองหลินยืนอยู่ตรงหน้าจางซิ่วหลาน สังเกตสีหน้าของเธอเงียบๆ พบว่าหน้าซีดราวกับกระดาษ
ร่ำไห้ก็ดูเศร้าสร้อย น่าสมเพชและสิ้นหวัง ด้วยสีหน้าของจางซิ่วหลานตอนนี้ บอกว่าเป็นผียังมีคนเชื่อ
นี่มันอาการเสียเลือดอย่างรุนแรงชัดๆ ผู้กองหลินหายใจลึก ระงับความโกรธในอก หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมาสอบถาม
"สหายจางซิ่วหลาน แผลบนตัวคุณใครเป็นคนทำ?"
"ฉินกวงจงกับเฉียนต้าจวี๋ แม่สามี แล้วก็ซุนพ่านตี้ พี่สะใภ้ พวกเขารุมกันทำค่ะ
ผู้กองหลิน ฉันทุกข์เหลือเกินนะคะ" จางซิ่วหลานน้ำตาคลอเบ้ามองผู้กองหลิน เอ่ยปากก็ตีซวนสงสาร
ตีซวนก็ส่วนตีซวน ข้อเท็จจริงก็ต้องชี้แจง หลักการก็ต้องอธิบายให้กระจ่าง จางซิ่วหลานรู้ตั้งแต่เด็กว่าเอาแต่ร้องไห้เปล่าประโยชน์ ร้องไห้แก้ปัญหาไม่ได้
แกต้องรู้จักพูด รู้จักแสดง รู้จักตีซวนสงสาร รู้จักใช้แรงของอีกฝ่ายตีกลับ!
แกต้องให้คนอื่นรู้ว่าแกคือเหยื่อ เป็นฝ่ายที่ถูกกลั่นแกล้ง ต่อให้มีเหตุผลหรือไม่ เหตุผลก็ต้องอยู่ข้างแก
จางซิ่วหลานเน้นย้ำว่าเงินสงเคราะห์วีรชนถูกแม่สามีเอาไปหมด ไม่ได้แบ่งให้เธอกับลูกๆ ทั้งสี่เลยแม้แต่สลึง
เงินเลี้ยงดูก็ถูกแม่สามีรับไป แม้แต่เงินเดือนของเธอก็ถูกบังคับให้ส่งให้ทั้งหมด แม่ลูกสี่ชีวิตอยู่กันแบบกระเป๋าสะอาดยิ่งกว่าใบหน้าอีก
ครอบครัวพวกเขาอุตส่าห์เสียสละตั้งมากมาย แต่ที่บ้านตระกูลฉินกลับกินข้าวอิ่มยังไม่ได้
กินข้าวก็ไม่ให้พวกเขาขึ้นโต๊ะ ได้กินแต่เศษอาหารเหลือๆ ของคนในตระกูลฉิน
คนตระกูลฉินเหลือเยอะ แม่ลูกสี่ก็ได้กินเยอะหน่อย เหลือน้อย แม่ลูกสี่ก็ได้กินไม่กี่คำ แค่ไม่ตายก็พอแล้ว
นี่คือท่าทีที่ตระกูลฉินมีต่อแม่ลูกสี่ของพวกเขา!
ตระกูลฉินใจดำทั้งบ้านเลยนะ ฉินมู่เสียสละเพื่อชาติออกจะๆ
ฉินมู่คือวีรบุรุษคือวีรชนนะ พวกเขาทำกับครอบครัวและภรรยาของวีรชนแบบนี้หรือ จางซิ่วหลานเสริมต่อเติมพรรณนา
ฟังจนผู้กองหลินตาแดงขึ้นมา เขาก็ถอนตัวมาจากกองทัพเช่นกัน เขารู้ว่าชีวิตครอบครัวทหารยากลำบากแค่ไหน
ยิ่งรู้ว่าครอบครัววีรชนอยู่อย่างลำบากขนาดไหน โดยเฉพาะความทุกข์จากการคิดถึงผู้ล่วงลับ แทบไม่มีทางเยียวยา
ระหว่างที่จางซิ่วหลานฟ้องร้องอยู่ หัวหน้าหน่วยกำลังพลเจิ้งก็รีบมาถึงพร้อมลูกน้องสองคน พวกเขาได้รับแจ้งจากสำนักงานรักษาความสงบ
ตอนที่ฉินมู่เสียสละ จดหมายลาตายเขียนไว้ชัดเจน ภรรยาซื่อ ทำงานเก่ง นิสัยอ่อนน้อม หวังให้องค์กรช่วยดูแล
ข้อนี้หัวหน้าหน่วยเจิ้งจำได้ขึ้นใจ ถึงกับฝากสำนักงานรักษาความสงบกับสำนักงานเขตชุมชนไว้เป็นพิเศษ ให้คอยจับตามอง หากมีอะไรให้แจ้งเขา
นึกว่าผ่านไปสองเดือนอย่างราบรื่นจะไม่มีปัญหาอะไรอีกแล้ว ใครจะคิดว่าจะมาเรื่องใหญ่
หัวหน้าหน่วยเจิ้งรีบเข้าร่วมวงทำความเข้าใจสถานการณ์ สายตามองจางซิ่วหลานเต็มไปด้วยความเห็นใจ
ในลานบ้าน คนตระกูลฉินร้อนใจแทบบ้า พวกเขาส่งเสียงดังตะโกนให้คนข้างนอกเปิดประตู พวกเขามีเรื่องจะบอก
พวกเขาล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน มีเรื่องอะไรก็ปิดประตูแก้กันเองไม่ได้เลยหรือ ไม่ต้องรบกวนทางการเลยนี่
น่าเสียดาย ไม่มีใครใส่ใจเสียงตะโกนของพวกเขา กระทั่งไม่มีใครยอมปลดแม่กุญแจประตูรั้วให้พวกเขาออกมา
จนกระทั่งจางซิ่วหลานเล่าเรื่องราวทั้งหมดจบ หมอก็มาถึง เริ่มทำแผลให้จางซิ่วหลาน ผู้กองหลินถึงได้ให้คนเปิดประตูรั้ว
หลังจากนั้นก็เป็นการสอบสวนคนในตระกูลฉิน สายตาที่หัวหน้าหน่วยเจิ้งมองพวกเขาราวกับจะพ่นไฟได้ สุดท้ายก็ไปหยุดที่ฉินต้าจ้วง
"สหายฉินต้าจ้วง ตอนนั้นคุณยืนกรานไม่ยอมแบ่งบ้าน รับปากจะดูแลครอบครัวสหายจางซิ่วหลานอย่างดี นี่คือการดูแลอย่างดีของคุณหรือ?"
หัวหน้าหน่วยเจิ้งชี้ไปยังทิศทางของจางซิ่วหลานกับลูกๆ ทั้งสาม ถูกตีจนหน้าเปื้อนเลือด นี่คือคำรับปากดูแลอย่างดีของฉินต้าจ้วงงั้นหรือ?
ฉินต้าจ้วงที่ก่อนหน้านี้นั่งสูบบุหรี่ในห้องนั่งเล่น ทำเป็นคนซื่อๆ สุจริต ถามจนหน้าแก่แดงก่ำ
"สหายฉินต้าจ้วง ฉันบอกคุณเลยนะ เรื่องวันนี้ไม่จบแน่ รังแกและทารุณครอบครัวกับลูกกำพร้าของวีรชน พวกคุณต้องถูกลงโทษ"
"ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น" ฉินต้าจ้วงทำหน้าซื่อสุดฤทธิ์ร้อนใจอธิบาย "ผมไม่ได้ทำ ไม่ใช่ผมที่ตีจริงๆ"
"เฮอะ ไม่ใช่คุณตี?"
หัวหน้าหน่วยเจิ้งตัวสั่นด้วยความโกรธ เข้าใจแล้วล่ะ นี่คือไอ้หน้าใสใจคด หน้าไว้หลังหลอก
ดูซื่อสัตย์แต่ซ่อนความคดโกง!
ในฐานะหัวหน้าครอบครัว ถ้าฉินต้าจ้วงไม่พยักหน้า พวกนั้นจะกล้าตีจางซิ่วหลานกับลูกหรือ?
ผู้กองหลินไม่สนใจการโจมตีของหัวหน้าหน่วยเจิ้ง คว้าฉินกวงจงสอบสวนโดยตรง ถามเขาว่าตีจางซิ่วหลานหรือไม่?
ฉินกวงจงเป็นคนเก่งแต่ในบ้าน ถูกสายตากินคนของผู้กองหลินจ้อง ฉินกวงจงโกหกไม่ออก สารภาพตามตรงว่าลงมือจริง
ได้ยินฉินกวงจงสารภาพ ผู้กองหลินหัวเราะเย็นในใจ ไม่พูดพล่ามจับใส่กุญแจมือทันที เรื่องวันนี้ต้องจัดการอย่างจริงจัง
ผู้บังคับบัญชาเก่าของผู้กองหลินฝากให้ดูแลครอบครัวฉินมู่เป็นพิเศษ ยังบอกอีกว่าสหายฉินมู่หวังให้ภรรยาแยกบ้านออกมาอยู่เอง
แต่คนตระกูลฉินปากแข็งไม่ยอมแบ่งบ้าน พวกเขาก็จนปัญญา ผู้กองหลินรู้สึกว่านี่เป็นโอกาส โอกาสดีที่จะได้แบ่งบ้าน
จางซิ่วหลานยังคิดอยู่ว่าจะเอ่ยปากขอแยกบ้านยังไงดี กลับไม่รู้ว่ามีคนเตรียมฉวยโอกาสช่วยเธอแยกบ้านแล้ว
เห็นหลานชายคนโตถูกใส่กุญแจมือ ฉินต้าจ้วงกับเฉียนต้าจวี๋ก็ร้อนใจ ทั้งคู่ไม่สนคำถามของหัวหน้าหน่วยเจิ้งแล้ว พากันเข้าหาผู้กองหลินฉุดแขนอธิบายร้อนรน
"ผู้กองหลิน นี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยนะ นี่ นี่เป็นเรื่องครอบครัว เราแก้กันเองได้"
"ใช่ๆ นี่เรื่องครอบครัว เราต้องแก้กันเอง เราไม่แจ้งความแล้ว" เฉียนต้าจวี๋เสริม
ผู้กองหลินหัวเราะเย็น สายตาสบกับหัวหน้าหน่วยเจิ้ง บรรลุความเห็นตรงกันทันที จากนั้นก็มองไปยังผู้อำนวยการหวัง
ส่วนผู้อำนวยการลู่ ผู้กองหลินไม่มอง ฉินต้าจ้วงกับฉินเหวินเป็นคนงานโรงงานเหล็ก ไอ้สองคนนั้นไม่ทำตัวเป็นคน ผู้อำนวยการลู่ก็มีส่วนรับผิดชอบ
จางซิ่วหลานถูกกลั่นแกล้งในเขตบ้านพักโรงงานเหล็กกล้าอย่างน่าอนาถขนาดนั้น ผู้อำนวยการลู่กลับนิ่งเฉย อย่าหวังจะหนีความรับผิดชอบไปได้
ผู้อำนวยการหวังก็เป็นผู้หญิง เป็นภรรยา รู้ว่าจางซิ่วหลานใช้ชีวิตในตระกูลฉินไม่ดี ถ้าได้แยกบ้านก็เป็นเรื่องดีที่สุด
แถมจดหมายลาตายของฉินมู่ยังบอกว่าหวังให้จางซิ่วหลานแยกบ้านออกมาอยู่เอง ตอนนี้ถือโอกาสแยกบ้านก็เยี่ยมที่สุด
ทั้งสามคนนี้ตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว ผู้กองหลินทำหน้าดุใส่สามีภรรยาฉินต้าจ้วงทันที
"พวกคุณบอกไม่แจ้งความก็ไม่แจ้งหรือ? พวกคุณไม่ใช่ผู้เสียหาย จางซิ่วหลานเป็นผู้เสียหาย เธอเป็นคนชี้ขาด"
หัวหน้าหน่วยเจิ้งก็พูดแทรกขึ้น "ใช่แล้ว แม่ลูกสี่จางซิ่วหลานเป็นผู้เสียหาย พวกคุณกล้าทำร้ายทารุณครอบครัววีรชน ต้องลงโทษสถานหนัก!"