จางซิ่วหลานไม่รู้ว่าโลกนี้มีคนข้ามมิติและคนเกิดใหม่มากแค่ไหน ตราบใดที่ไม่กระทบชีวิตของเธอ เธอก็ไม่สนใจ
แต่ทว่า เรื่องบนโลกนี้มักจะผิดความคาดหมายเสมอ
จางซิ่วหลานคิดว่าจะไม่กระทบชีวิตของเธอ แต่แล้วเรื่องก็มากระทบชีวิตของเธอจนได้
จางซิ่วหลานเพิ่งจะง่วงนอน ก็ถูกเสียงกรีดร้องปลุกให้ตื่น ฉินอันที่อยู่ข้างกายตกใจตัวสั่น รีบตื่นขึ้นมาทันที
“แม่” ฉินอันเรียกด้วยเสียงสั่นเทา
จางซิ่วหลานรีบกอดลูกไว้ปลอบใจ พร้อมกับปลอบฉินอันไปด้วย ก็ยังถามถึงฉินคุนกับฉินผิงในห้องข้างๆ ว่าตกใจด้วยหรือไม่
โชคดีที่ฉินคุนเป็นเด็กที่รู้จักโต เขาอุ้มฉินผิงปลอบอยู่แล้ว และยังตอบเสียงดังกลับมา
“แม่ พวกเราไม่เป็นไร แม่ตกใจไหม”
“แม่ไม่เป็นไร พวกแกไม่ตกใจก็พอ” จางซิ่วหลานอุ้มฉินอัน เดินไปที่ห้องนอนข้างๆ พูดว่า “คุนเปิดประตูให้หน่อย ให้อันอันเข้าไปอยู่กับพวกแก แม่ออกไปดูหน่อย”
“ได้ แม่รอเดี๋ยวนะ” ฉินคุนปล่อยฉินผิงที่อารมณ์เริ่มสงบลงแล้ว เดินตุ๊บๆ ไปเปิดประตู
จางซิ่วหลานอุ้มฉินอันเข้าไปในห้อง ดูฉินคุนก่อน เห็นสีหน้าปกติดี จึงเดินไปถามฉินผิงว่า “โอเคไหม”
“โอเค แค่ตกใจไปหน่อย” ฉินผิงดึงแขนเสื้อจางซิ่วหลาน “แม่ต้องออกไปดูจริงๆ เหรอ”
“เสียงร้องดังขนาดนั้น แม่ขอดูหน่อยเถอะ อย่าให้มีเรื่องตายคนเลย” จางซิ่วหลานลูบหัวฉินผิง “พวกแกสามคนอยู่ในห้อง อย่าออกไปข้างนอก”