ฉินอันได้ยินคำพูดของฉินผิง ก็มองซ้ายมองขวา ชี้นิ้วไปที่จมูกตัวเองถามว่า "ฉันมีเหรอ?"
"ไม่มีเหรอ? เธอลองคิดดูเองสิว่าถูกเพื่อนร่วมชั้นหลอกเอาของดีไปเท่าไหร่แล้ว? แล้วที่สำคัญ ของดีถูกหลอกเอาไป ยังไม่ได้ชื่อเสียงดีๆ อีกต่างหาก
ถ้าไม่ได้ฉันคอยปกป้องไว้ เธอคงถูกหลอกจนโง่ไปแล้ว" พอพูดถึงตรงนี้ฉินผิงก็ยังกลอกตาขึ้นฟ้า
"แต่เธอก็ไม่ต้องเสียใจไปหรอก เพื่อนร่วมชั้นพวกนั้นที่หลอกเอาของดีๆ ไป พี่ๆ ของพวกเธอถูกฉันกับพี่ใหญ่จัดการไปเรียบร้อยแล้ว
ของที่พวกเธอหลอกเอาไปน่ะ พี่ๆ ของพวกเธอช่วยใช้หนี้แทนไปแล้ว ที่ฉันไม่ห้ามไว้ ก็แค่อยากดูว่าเธอจะมองออกถึงตัวตนที่แท้จริงของพวกเธอเมื่อไหร่"
ฉินอันฟังแล้วพูดไม่ออกเลย คือ เธอแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? เธอแค่คิดว่า คิดว่า!
ฉินอันกำมือเล่นเงียบๆ เมื่อก่อนเธอมีเพื่อนน้อยมาก เพื่อนร่วมชั้นดูถูกเธอ และยังรังแกเธออีก ดังนั้นฉินอันจึงโหยหาการมีเพื่อนมาก
กว่าจะมีเพื่อนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ก็ตอนแยกบ้านแล้วนี่แหละ ฉินอันหวงแหนเพื่อนที่มีอยู่มาก ก็เลยไม่คิดอะไรมากมาย
แต่ ตอนนี้พอถูกพี่ๆ ชี้ให้เห็น ฉินอันก็เริ่มรู้ตัวว่าไม่ควรทำแบบนี้ต่อไป ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป เธอมีแววที่จะเป็นควายโดนหลอกแน่นอน
แต่นี่มันจะไปเกี่ยวกับการยกเด็กให้เป็นลูกใครอย่างไร?
คิดไม่ตกฉินอันก็ถาม "แต่พี่ใหญ่ พี่รอง เรื่องนี้มันเกี่ยวกับการยกเด็กให้เป็นลูกใครตรงไหนเหรอ?"
"เกี่ยวสิ เกี่ยวข้องมากด้วย เธอลองคิดดูนะ ถ้านิสัยเธอไม่เปลี่ยน ต่อไปเธอยังรักษาของๆ ตัวเองไว้ไม่ได้ แล้วจะช่วยรักษาทรัพย์สมบัติให้เด็กๆ ได้ยังไง