ซุนหัวโตกับภรรยากลับมาถึงบ้าน อารมณ์ยังไม่หายเดือด นึกไม่ถึงว่าจะหามรุ่งหามค่ำกันไปเปล่าๆ ช่างน่าหมั่นไส้เสียจริงๆ
ไม่รู้ว่าซุนต้าจู้ย้ายไปอยู่ที่ไหนกันแน่! ถึงได้สืบข่าวอะไรไม่ได้เลยสักนิด น่าหงุดหงิด น่าหงุดหงิดจริงๆ!
“แล้วตอนนี้จะทำยังไง? ทางซุนหมานชางยังต้องการเงินอีกตั้งมาก” หวังเหมยฮวาร้องไห้คร่ำครวญถาม
“จะทำยังไง จะทำยังไง ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าทำยังไง?” ซุนหัวโตโกรธจนทุบโต๊ะ แสดงออกถึงความโกรธที่ทำอะไรไม่ได้
หลังทุบโต๊ะเสร็จ ซุนหัวโตพูดอย่างหมดเรี่ยวแรง “ข้าไปเบิกเงินเดือน”
“เฮ้อ ก็ทำได้แค่ทำอย่างนั้น” หวังเหมยฮวามองดูมือตัวเอง มือนี้หยาบกร้านขึ้นมากกว่าที่เคยเป็น
ความลำบากที่ทั้งชีวิตไม่เคยเจอ มารวมอยู่ในช่วงเวลานี้ทั้งหมด
ไม่รู้ว่าซุนหมานชางในอนาคตจะได้แต่งงานกับภรรยาแบบไหน? หวังว่าจะเป็นแบบฟูเสี่ยวหง ที่มีนิสัยอ่อนโยน ควบคุมง่าย
พอถึงตอนที่ซุนหมานชางได้แต่งเมีย เธอก็จะได้เป็นอิสระ ไม่ต้องทำงานบ้านอีกต่อไป
หวังเหมยฮวานึกถึงความสุขที่จะได้สั่งลูกสะใภ้ทำงาน อารมณ์ก็ดีขึ้นมาไม่น้อย แต่ความสุขก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วด้วยเสียงด่าทอข้าวของของลูกสะใภ้ทั้งสอง
ภรรยาของซุนหมานจินและซุนหมานหยินไม่ใช่คนที่จะยอมง่ายๆ การแบ่งบ้านครั้งนี้ช่างอึดอัดใจนัก
ตั้งแต่แบ่งบ้านมา ภรรยาของทั้งสองคนต่างก็ด่าว่าลับหลัง ทำข้าวของเสียงดังทุกวัน ไม่ยอมให้สีหน้าดีๆ กับซุนหัวโตกับภรรยาเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ยังมาเซ้าซี้ให้พวกเขาช่วยออกค่ายารักษาให้ซุนหมานชางอีก ความไม่พอใจของลูกสะใภ้ทั้งสองยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น