ซุนหมานจินกับซุนหมานหยินเบ้หน้าจ้องซุนหัวโต้ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมไม่พอใจ สองสะใภ้ที่อยู่ข้างหลังก็กลอกตาใส่เช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาให้ความเคารพซุนหัวโต้กับภรรยาแต่ก็ไม่มากนัก
หวังเหมยฮวานั่งอยู่ข้างซุนหัวโต้ เอามือกุมอกแน่น ทำทีเหมือนจะหายใจไม่ออก
ซุนหมานชางจ้องพี่ชายทั้งสองด้วยสีหน้าเคลือบแคลง สีหน้าเหมือนน้อยใจสุดๆ ทนไม่ไหวจึงถามเสียงดังว่า
“ผมแค่อยากเรียนซ้ำเท่านั้นเอง ไปขัดขวางอะไรพวกคุณ? พ่อแม่ยังอยู่เลย ผมก็ไม่ได้ใช้เงินพวกคุณสักบาทนิ”
“นี่แกว่าไม่ได้ใช้เงินเรางั้นเหรอ? แกดูตัวเองสิว่าแก่แค่ไหนแล้ว เรียนซ้ำมากี่ปีแล้ว? ในหมู่พวกเราสามคน แกนี่แหละที่ใช้เงินมากที่สุด
ถ้าแกสอบติดมหาวิทยาลัยได้ก็ยังพอพูดได้ แต่ดูผลสอบห่วยๆ ของแกสิ แกเรียนซ้ำไปมีประโยชน์อะไร?”
ซุนหมานจินชี้หน้าซุนหมานชางด่า เสียงพูดไม่ไว้หน้าใคร โมโหจนซุนหมานชางแทบพ่นไฟทางจมูก
ยังไม่จบแค่นั้น ซุนหมานหยินก็เริ่มด่าซุนหมานชางต่อ ในการรวมหัวรุมน้องชาย สองพี่น้องทองกับเงินเข้ากันได้ดีทีเดียว
“ซุนหมานชาง ไม่มีดวงเรียนมหาวิทยาลัยก็อย่าไปฝันถึงมันเลย ฝีมือตัวเองเป็นยังไงแกไม่รู้หรือไง?
ต่อให้แกเรียนซ้ำอีกแปดร้อยรอบ แกก็สอบติดมหาวิทยาลัยไม่ได้อยู่ดี พูดมาเถอะ แกก็อายุขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่หางานดีๆ ทำหาเงินเลี้ยงตัวเองล่ะ
พวกเราเป็นพี่ชายไม่ได้หวังให้แกเอาเงินมาช่วยจุนเจือครอบครัวหรอก แกเลี้ยงตัวเองให้รอดก็พอแล้วไม่ได้หรือไง?