เจิ้งลี่อธิบายความหมายของซานวั่นซื่อต้วน พร้อมส่งสายตาแบบรู้กันให้หนึ่งที จางซิ่วหลานไม่เข้าใจจริงๆ ถึงชาติก่อนเธอจะเคยเจอคนที่นิยมชมชอบลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่ก็ไม่มากนัก
และถึงแม้จะมีการเลือกปฏิบัติทางเพศ หลายคนก็ทำกันเงียบๆ ไม่ค่อยมีใครตั้งชื่อให้ลูกสาวว่าจ้าวตี้หรือพานตี้กันแล้ว
ถึงหวังซื่อต้วนจะพยายามเดินให้ดูปกติ แต่จางซิ่วหลานก็ยังสังเกตเห็นความผิดปกติ
จางซิ่วหลานจึงเปิดตาทองคำอย่างเงียบๆ ภายใต้ตาทองคำ เธอเห็นรอยแผลเต็มตัวของหวังซื่อต้วน
พูดได้ไม่เกินจริงว่าเป็นแผลเก่าซ้อนแผลใหม่ แผลเก่ายังไม่ทันหายก็มีแผลใหม่เพิ่มเข้ามา ทำให้จางซิ่วหลานรู้สึกอึดอัดใจ
ขณะที่สายตาจางซิ่วหลานเลื่อนลงมา ก็ไปหยุดอยู่ที่มือของหวังซื่อต้วนโดยไม่ได้ตั้งใจ
เอ๊ะ? จางซิ่วหลานรู้สึกใจสั่นวาบ
ปกติคนที่ทำงานหนักมากๆ จะมีตาปลาที่มือเป็นเรื่องปกติ แต่ตำแหน่งตาปลาที่มือของหวังซื่อต้วนกลับต่างออกไป
ตาปลาที่นิ้วชี้ นิ้วโป้ง และง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของหวังซื่อต้วนหนาเป็นพิเศษ คนแบบไหนถึงจะมีตาปลาในตำแหน่งนั้น?
จางซิ่วหลานอดคิดไปไกลไม่ได้ เพื่อไม่ให้เป็นการตื่นตะหนก เธอจึงทำเป็นมองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น
แต่แท้จริงแล้วเธอเริ่มใช้ตาทองคำสำรวจสถานการณ์ในห้อง จากภายนอกก็เป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ธรรมดาๆ ทั้งนั้น
แต่เมื่อสายตาจางซิ่วหลานมองลงไปที่พื้น สถานการณ์ก็พลิกผัน
จางซิ่วหลานเห็นห้องใต้ดินใต้ห้องนอนที่ถูกปรับปรุงใหม่ ห้องใต้ดินนั้นมีกล่องหลายใบวางอยู่