ไม่ใช่ว่าจางซิ่วหลานลำเอียงไปทางน้องสองคน อยากให้ฉินคุนทำงานมากกว่า แต่เพราะลูกคนโตในหลายครอบครัวก็เป็นแบบนี้
ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคำพูดที่ว่า พี่ชายเป็นดั่งพ่อ พี่สาวเป็นดั่งแม่
จางซิ่วหลานแม้จะสงสารลูกเลี้ยงทั้งสาม แต่ก็ให้พวกเขารับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง ทุกคนในบ้านหลังนี้ต่างน่าสงสาร และน่าเคารพ
ทุกการเสียสละควรได้รับการเคารพ! ดังนั้นจางซิ่วหลานจะจดจำการเสียสละของฉินคุน และจะสร้างความน่าเชื่อถือในฐานะพี่ชายให้เขา
แม่ลูกคุยกันเบา ๆ ระหว่างทำอาหารเช้า จางซิ่วหลานเหลือบไปมองอาอวี้ที่กำลังฝึกมวยอยู่ในลานบ้าน ถามขึ้นว่า
“คุนเอ๋ย อยากเรียนวิชามวยไหม?”
“อยาก” ฉินคุนตอบสั้น ๆ โดยไม่ลังเล พร้อมกับมองไปทางอาอวี้เช่นกัน
“แต่ตอนนี้ผมยังไม่อยากเรียน รอให้โตขึ้นเข้ากองทัพก่อนแล้วค่อยเรียน”
“ทำไมล่ะ?” จางซิ่วหลานไม่เข้าใจ “ตอนนี้เรียนวิชามวย พอโตไปเข้ากองทัพจะได้ดีกว่าไหม จะได้ก้าวหน้าและมั่นคงกว่า”
“ตอนนี้เรียนมวยกินข้าวเยอะ ข้าวในบ้านเรามีจำกัด”
ฉินคุนมองจางซิ่วหลาน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แม่ ผมไม่อยากให้ร่างกายตัวเองแย่ และก็ไม่อยากให้พวกแม่ร่างกายแย่ด้วย”
จางซิ่วหลานเข้าใจทันที นี่คือข้าวในบ้านไม่พอ ฉินคุนคิดว่าถ้าเขากินมากเกินไป คนอื่นก็ต้องกินน้อยลง
ถ้าเขากินน้อย ร่างกายจะรับไม่ไหวถ้าฝึกมวย จะเสียสุขภาพตัวเอง แต่ถ้ากินมาก คนอื่นก็จะเสียสุขภาพ