หลังจากฟื้นจากที่สลบไป เจียงเหมยก็ยิ่งเงียบขึ้นกว่าเดิม ทำอะไรก็ทำตามคำสั่ง เหมือนตุ๊กตาไม้ที่ถูกลบเหลี่ยมมุมทั้งหมดออกไป
ใครจะคิดว่าเจียงเหมยไม่ลงมือก็แล้ว พอลงมือทีเล่นเอาตัวใหญ่เลย
ยาพิษหนูนั่นเจียงเหมยไปซื้อมาจากแถบชานเมืองโดยเฉพาะ เอามาใส่ในกับข้าว มีเครื่องปรุงกลบกลิ่นไว้ ยังไม่ทันออกฤทธิ์ ใครจะรู้ว่าอาหารมียาพิษ
ครอบครัวยายซุนนั่นก็ประหลาดจริง ๆ เจียงเหมยจัดแจงกับข้าวให้ แต่กลับไม่ให้เจียงเหมยขึ้นโต๊ะกินข้าวด้วย ยังให้คอยปรนนิบัติยายซุนตอนกินข้าวอีก ทำตัวเหมือนคุณนายในคฤหาสน์หลังใหญ่
ผลคือคนในครอบครัวโดนพิษกันหมดทั้งบ้าน มีแต่เจียงเหมยคนที่ใส่ยาพิษที่ไม่เป็นอะไร
ตอนนี้สมาชิกเจ็ดครอบครัวรวมสี่สิบกว่าคน ต่างเข้าโรงพยาบาลกันหมด
“ซิ่วหลานเอ๊ย ป้าเล่าให้ฟังนะ ครอบครัวนั้นน่ะทั้งน่าสงสารทั้งน่าเกลียด ป้าได้ยินจากโรงพยาบาลว่าต่อให้ช่วยไว้ได้ ก็ต้องมีโรคแทรกซ้อนติดตัวไปตลอด”
“แล้ว...แล้วมีคนตายไหมคะ?” จางซิ่วหลานถามเสียงเบา
“ตายสิ จะไม่ตายได้ยังไง คนที่กินเยอะ ๆ หลายคนยังไม่ทันถึงโรงพยาบาลก็หมดลมหายใจไปแล้ว แล้วก็มีอีกสิบกว่าคนพอไปถึงโรงพยาบาลก็ช่วยไม่ทัน ตายตามไปอีก
ตอนป้าออกจากโรงพยาบาล มีแต่เด็ก ๆ ที่เลือกกินไม่กี่คนที่กินน้อย อาการดูดีหน่อย แต่เด็ก ๆ ระบบทางเดินอาหารอ่อนแอนี่นา
หมอบอกว่าร่างกายต่อไปจะอ่อนแอมาก กลัวว่าจะต้องกลายเป็นขี้โรค
คนอื่น ๆ ยังอยู่ในโรงพยาบาลเพื่อปั๊มหัวใจ สุดท้ายจะช่วยได้กี่คน ก็บอกได้ยาก”
ยายหลินพูดถึงตรงนี้ก็ส่ายหน้าอย่างหนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหดหู่ ถอนหายใจแล้วพูดว่า “คนเรานี่นะ ทำร้ายคนดี ๆ มากไปไม่ได้จริง ๆ