เจียงเหมยคนเดียวต้องทำงาน ต้องดูแลแม่สามีที่ป่วยติดเตียง ต้องดูแลลูกสี่คน ตอนที่ผู้อำนวยการหวังยังอยู่ก็ทนไม่ได้กับเรื่องนี้แล้ว
ตอนนั้นผู้อำนวยการหวังอาสาเข้าไปไกล่เกลี่ย หวังว่ายายซุนจะไปอยู่กับลูกคนอื่น ๆ เพื่อให้คนอื่นดูแล แต่เป็นเจียงเหมยเองที่ไม่ยอม ยืนยันจะดูแลยายซุนเอง
ผู้อำนวยการหวังจนปัญญา ก็ได้แต่ให้ลูกคนอื่น ๆ ของยายซุนออกเงิน แม้ไม่ออกแรงก็ควรจะออกเงินใช่ไหม สุดท้ายเจียงเหมยก็ยังไม่ยอมอีก
เหตุผลของเจียงเหมยก็แปลกประหลาดมาก คือสามีตายไปแล้ว ตัวเองในฐานะภรรยาทำหน้าที่แทนสามีเพื่อตอบแทนบุญคุณแม่เป็นเรื่องที่สมควร ไม่จำเป็นต้องให้พี่น้องคนอื่นออกเงิน
ลูกคนอื่น ๆ ของยายซุนก็เจ้าเล่ห์มาก ถึงกับให้ผู้อำนวยการหวังเขียนคำพูดที่เจียงเหมยปฏิเสธลงในบันทึกการไกล่เกลี่ย เพื่อพิสูจน์ว่าไม่ใช่พวกเขาไม่กตัญญู แต่เป็นเจียงเหมยเองที่อยากทำคนเดียวเพื่ออวดความกตัญญู
ตอนนั้นผู้อำนวยการหวังโกรธมาก พยายามเกลี้ยกล่อมเจียงเหมยยังไงก็ไม่ฟัง ยังยืนยันให้ผู้อำนวยการหวังจดคำพูดของเธอไว้
เรื่องนี้หัวหน้าหม่าเองก็อยู่ด้วยในตอนนั้น เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก็โกรธไปด้วยกัน
ดังนั้นพอหัวหน้าหม่าขึ้นรับตำแหน่งก็ไม่เคยยุ่งกับเจียงเหมยอีก หัวหน้าหม่าคิดว่าเจียงเหมยเป็นคนที่ไม่รู้จักปล่อยวาง ใครช่วยเธอ เธอจะโทษคนนั้น
ยังไงก็ตาม ถ้าเรื่องของเจียงเหมยจะเอาผิดจริง ๆ ทางสำนักงานเขตชุมชนก็แทบไม่มีความผิด ตอนนั้นพยายามทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว เป็นเจียงเหมยเองที่ปฏิเสธ