จางซิ่วหลานฟังข้อมูลคร่าว ๆ แล้วถามว่า "เรื่องของฉินเซียว เธอรู้มากแค่ไหน?"
"รู้ไม่มาก และไม่มีเวลาไปสืบ ที่สำคัญคือสืบไม่ได้"
เหลียงหูยักไหล่ "ฝ่ายนั้นคงเป็นความลับขั้นสูง"
รองหัวหน้าหลิวพยักหน้า ใช่แล้ว ข่าวของลูกชายท่านผู้บังคับบัญชาเก่าไม่ใช่ใครจะสืบได้
จางซิ่วหลานปวดหัวกับเรื่องนี้จริง ๆ สถานการณ์แบบนี้ยากที่จะหาทางออก
คุยเรื่องสำคัญจบ จางซิ่วหลานถาม "เหลียงหนุ่ม เธอคิดจะทำธุรกิจอะไรหรือยัง? มีทุนเท่าไหร่?"
"เอ่อ..." เหลียงหูลูบต้นคอ ใบหน้าเผยสีเขิน ๆ "ผมยังคิดไม่ออก ผม... ผมไม่เคยทำธุรกิจมาก่อน"
จางซิ่วหลานได้ฟังก็พยักหน้า คิดแล้วพูด "ถ้าเธอยังคิดไม่ออก ฉันจะเสนอธุรกิจให้ฟังคร่าว ๆ ก่อน ถ้าเห็นว่าโอเคเราค่อยทำกัน"
"ถ้าทุนไม่พอ เราก็เริ่มจากธุรกิจเล็ก ๆ ก่อน เธอว่าไง?"
"ได้สิ พี่สะใภ้ช่วยชี้แนะหน่อย" เหลียงหูนั่งฟังอย่างตั้งใจ เขาอยากหาทางรอดจริง ๆ
ถ้ายังอยู่บ้านนั้นต่อไป เหลียงหูกลัวว่าจะถูกฉุดรั้งจนตาย เขามองออกแล้วว่าคนพวกนั้นคือฝูงปิศาจดูดเลือด ที่คอยใช้เขาเป็นที่ดูดเลือดตลอด
จางซิ่วหลานไม่เกรงใจเหลียงหู รีบเล่าธุรกิจที่เธอรู้ โดยเฉพาะเรื่องการขายของตามแผงลอยที่เล่าเยอะที่สุด
ไปขายที่ไหน ขายยังไง ทุนเท่าไหร่ จางซิ่วหลานก็พูดคร่าว ๆ ให้ฟัง
แม้แต่แหล่งที่ไปเอาของมาขาย จางซิ่วหลานก็บอกไว้หลายแห่ง บางแห่งหลินเสี่ยวอิงบอกเธอ บางแห่งหลินฉี่บอก