คุณยายจางถูกถามจนอ้าปากค้าง ไม่เชื่อหูตัวเอง ลูกสาวตัวดีคนนี้กำลังง้างเรื่องเก่ามาพูดกับเธอ
"ตอนนั้นคุณพูดเองนะ เงินค่าสินสอดสองร้อยหยวนนั่นคือเงินขาดบุญ คุณรับเงินขาดบุญไปแล้ว จะมีหน้ามาทวงอีกได้ยังไง"
จางซิ่วหลานจ้องคุณยายจางตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตารังเกียจไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ทำเอาคุณยายจางรู้สึกเจ็บใจขึ้นมา
จางซิ่วหลานไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้แก้ตัว ปากน้อยๆ ก็พูดฉอดๆ ต่อไป
"ไม่ใช่สิไม่ใช่สิ คุณคงไม่ได้จ้องเงินค่าเลี้ยงชีพของแม่ม่ายลูกกำพร้าอย่างพวกเราใช่ไหม
เงินนั่นมันเปื้อนเลือดของวีรชน คุณจะมาแย่งได้ลงคอหรือไง?"
สบเข้ากับสายตาของจางซิ่วหลานที่ดูเหมือนกำลังสงสัยในมนุษยชาติ คุณยายจางอ้าปากจะพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า อยากจะพูดว่า ฉันลงคอได้สิ
แต่เรื่องแบบนี้ พอทำได้จริง กลับยอมรับไม่ออก หน้าไม่หนาพอ
แต่ถ้าไม่ยอมรับ คุณยายจางก็มาด้วยจุดประสงค์เรื่องเงินจริงๆ
เงินหลายพันหยวน ใครได้ยินแล้วจะไม่ตื่นเต้น?
คุณยายจางอึดอัดอยู่นาน สุดท้ายก็พูดออกมาว่า "ฉันแค่อยากมาหาพวกแกก็ไม่ได้หรือไง?"
"ได้สิ ได้มาก" จางซิ่วหลานหัวเราะแหะๆ แต่น้ำเสียงกลับไม่น่าฟังเอาเสียเลย
"แต่เอาเถอะ ยังไงคุณก็เป็นยายของเด็กๆ มาหาพวกเขาทั้งที กลับมือเปล่าอย่างนี้เหรอ? เปลือกลูกกวาดยังไม่เอาสักแผ่นเลยนะ?"
คุณยายจางมองมือเปล่าๆ ของตัวเอง อยากจะเถียงกลับว่า ฉันไปบ้านลูกสาวเมื่อไหร่เคยเอาอะไรไปบ้าง?
แต่คุณยายจางหน้ามี แต่ทำได้ กลับพูดไม่ออก ได้แต่หน้ากระดำกระด่างด้วยความฉุนเฉียว