จางซิ่วหลานลองเชิงได้ข้อมูลที่อยากรู้แล้ว ที่เหลือก็แค่ส่งคนไปสืบ บางทีอาจจะเจอความจริงก็ได้นะ
ก็ไม่รู้ว่าคนที่คิดร้ายกับพวกแม่ลูกสี่คนนี้ จะเป็นไอ้ที่ถูกเปลี่ยนตัวไปคนนั้นหรือเปล่า
เด็กสามคนพอได้ยินว่าจะกลับ ก็หันหลังเดินกลับทันที ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องคนไข้ เด็กสามคนไม่มีใครเรียกใครเลยสักคน แถมไม่เรียกแม้แต่คำว่า"ปู่" ให้เห็น เห็นได้ชัดว่าความทรงจำเกี่ยวกับฉินต้าจ้วงฝังลึกในใจพวกเขามากแค่ไหน
"แกกลับมา แกกลับมาหาฉันสิ แกพูดให้ชัด ๆ ว่าที่แกพูดว่าโอ้ มันหมายความว่าไง?"
ฉินต้าจ้วงร้อนใจอยากจะลุกจากเตียงคนไข้ แต่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย ทำได้เพียงนั่งมองจางซิ่วหลานกับลูกทั้งสี่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ฉินซานยามองตามแผ่นหลังของจางซิ่วหลานกับลูกทั้งสี่ที่จากไป นานเท่านานก็ไม่ละสายตา ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าทำไมในชาติก่อนไอ้แก่คนนั้นถึงไม่ให้ทางรอดกับแม่ลูกสี่คนนี้
ออกจากโรงพยาบาล จางซิ่วหลานส่งเด็กสามคนกลับบ้าน แล้วขี่จักรยานตรงไปที่สำนักงานรักษาความสงบ
พอไปถึง รองผู้อำนวยการหลินยังยุ่งอยู่ พอเห็นจางซิ่วหลานเดินมาก็ดูดีใจไม่น้อย
"จางซิ่วหลาน นี่คุณเจออะไรอีกแล้วหรือไง?" รองผู้อำนวยการหลินถามด้วยสีหน้าคาดหวัง
"จะมีอะไรให้เจอได้บ่อยขนาดนั้นล่ะคะ ฉันมาขอให้คุณช่วยหน่อยต่างหาก" จางซิ่วหลานยื่นชาเก๊กฮวยในมือให้รองผู้อำนวยการหลิน "อันนี้ฝากให้พี่สะใภ้"
รองผู้อำนวยการหลินเห็นเป็นชาเก๊กฮวยก็ไม่เกรงใจ "ฉันรับไว้แทนเธอละกัน ว่าแต่คุณมาหาฉันมีอะไรให้ช่วยเหรอ?"