ฉินเหวินจ้องหน้าฉินซานยาแล้วด่า คำพูดหยาบคายจนฟังแทบไม่ได้ ฝ่ายที่ถูกด่าอย่างฉินซานยากลับไม่โกรธ แถมยังโต้กลับแบบยียวนกวนประสาท
“ใช่ ๆ ๆ ฉันเป็นลูกสาวอกตัญญู แต่แกต้องดีกับฉันลูกสาวอกตัญญูคนนี้ไว้หน่อย ไม่งั้นจะไม่มีใครเลี้ยงแกตอนแก่หรอกนะ
ต้ายากับเอ้อยาแกอย่าไปหวังเลย คนพวกนั้นไม่มีทางกลับเข้าบ้านตระกูลฉินที่เป็นปลักไฟนี่หรอก
กวงจงลูกชายสุดที่รักของแกจะเดินออกจากคุกทั้งเป็นหรือเปล่ายังไม่รู้เลย ต่อไปนี้คนที่จะเลี้ยงแกได้มีแต่ฉัน คนเดียวเท่านั้น! เข้าใจไหม!”
ฉินซานยาทำท่าสะใจสุด ๆ ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล แต่รอยยิ้มกลับเสียดแทงตาฉินเหวินเป็นอย่างมาก จนเขาอยากจะจัดการนังเด็กนี่ให้ตายคามือ
แต่ฉินเหวินไม่กล้าลงมือ เพราะบาดแผลของเขายังเจ็บอยู่ หมอไม่ให้เคลื่อนไหวแรง ๆ กลัวติดเชื้อ หรือไม่ก็กลัวจะมีโรคแทรกซ้อนอื่นตามมา
ถึงคนจะเสียคนไปแล้ว แต่ฉินเหวินก็ไม่อยากให้ร่างกายมีอะไรบกพร่องเพิ่มอีก
หลังจากกวนประสาทฉินเหวินเสร็จ ฉินซานยาก็ไปกวนฉินต้าจ้วงต่อ เดินยียวนไปที่ข้างเตียงผู้ป่วยของฉินต้าจ้วง
ฉินซานยายืนสำรวจฉินต้าจ้วงอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย เห็นว่าฉินต้าจ้วงโกรธจนตาแทบถลนแต่ก็ทำอะไรเธอไม่ได้ ฉินซานยาจึงเอ่ยปากพูดยียวน
“คุณตาผู้แสนดี เป็นยังไงบ้างคะ?”
ฉินต้าจ้วงไม่ดีเอาเสียเลย พอเห็นฉินซานยาก็ได้แต่ด่าเสียงสั่น มองเธอราวกับเห็นศัตรูที่ฆ่าพ่อตัวเอง แค้นจนตาแดงก่ำ
ฉินซานยาเห็นสีหน้าฉินต้าจ้วงก็ไม่กลัว แถมยังยิ้มได้หน้าชื่นตาบานกว่าเดิม ไอ้แก่จะจับเธอไปแลกค่าสินสอด ฝันกลางวันเถอะ