ฉินคุนส่ายผ้าพันคอในมือ คนเราเป็นคนดีหรือไม่นั้นตัวเองพูดไม่นับ ต้องให้คนอื่นพูดถึงจะได้
ยังไงก็ตาม ในใจฉินคุน จางซิ่วหลานคือคนดีมาก ๆ โดยเฉพาะเป็นคนดีที่อ่อนโยนและใจดีสุด ๆ
รับของขวัญแล้ว จางซิ่วหลานอารมณ์ดีขึ้นมาก พาลูก ๆ ทั้งสามกลับบ้าน
วันต่อมา ตอนที่จางซิ่วหลานเตรียมไปทำงาน รถที่คุณนายฉินส่งมาจอดถึงที่แล้ว จะรับเด็กสามคนไปอยู่เป็นเพื่อนที่สถานพักฟื้น
จางซิ่วหลานไม่มีปัญหา แต่เตรียมผักสดไว้ให้เด็ก ๆ เอาไปด้วยเยอะแยะ พวกนี้ล้วนเป็นผักที่เธอปลูกในโรงเรือน อร่อยมาก
พอถึงสำนักงานเขตชุมชน จางซิ่วหลานยังไม่ทันได้นั่งติดเก้าอี้ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ารีบเร่ง ถัดมาไม่นานก็มีคนวิ่งพรวดเข้ามา
เด็กหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งวิ่งเข้าสำนักงานเขตชุมชนแล้วตะโกนว่า "ทะเลาะกันแล้ว ทะเลาะกันแล้ว บ้านเลขที่ 13 ทะเลาะกันแล้ว รีบไปดูหน่อยเร็ว"
"หนุ่มน้อย พูดช้า ๆ หน่อยอย่าเพิ่งรีบ ใครทะเลาะกัน?" จางซิ่วหลานถามด้วยแววตาเป็นประกาย
"ยายเฟิงฝั่งตะวันออกกับยายหลีบ้านปีกตะวันตกทะเลาะกัน สู้กันมันส์มาก"
เด็กหนุ่มตื่นเต้นจนต้องทำท่าทางประกอบ "ยายเฟิงดึงผมยายหลีจนหลุดออกมาเป็นแผ่นใหญ่เลย"
"จริงเหรอ แล้วพวกเธอทะเลาะกันเพราะอะไร?" จางซิ่วหลานถามพลางหยิบกระเป๋า
เจิ้งลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มเก็บข้าวของด้วย ก่อนหน้านี้พอได้ยินชื่อบ้านเลขที่ 13 ก็ปวดหัว แต่ตอนนี้ดันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเฉย ๆ
ทำงานมาสักพัก เจิ้งลี่ก็กลายเป็นคนแก่จัดที่เก๋าเกม และยังเป็นคนแก่จัดที่ชอบดูเรื่องสนุกอีกต่างหาก