เมื่อพูดถึงว่าสู้ไปเพื่ออะไร จางซิ่วหลานก็พอจะเดาเหตุผลได้ เธอพูดว่า
"จะเอาอะไรอีกล่ะ ก็เพื่อสถานะในลานบ้านไง อยากจะแย่งตำแหน่งเจ้าใหญ่บ้านเลขที่ 13 ยังไงล่ะ"
จางซิ่วหลานพูดเสร็จก็กลอกตา ลานรวมก็มีข้อเสียตรงนี้แหละ คนเยอะ วุ่นวาย และแต่ละคนก็มีเล่ห์เหลี่ยมในใจกันทั้งนั้น
อยู่ลานรวม ถ้าไม่โชว์พลังก็ต้องโดนรังแก คนพวกนั้นไม่ได้เคารพเธอเพราะเธอเป็นคนดีอะไรหรอก
ตรงกันข้าม การเป็นคนดีจะทำให้บางคนยิ่งได้คืบจะเอาศอก วันนี้ข้าวของเธอไปถ้วยหนึ่ง พรุ่งนี้น้ำมันของเธอไปถ้วยหนึ่ง มะรืนนี้ก็อาจจะบุกเข้าครัวควานหาของของเธอเลย
คำว่า "พอดีพอควร" ไม่เหมาะกับลานรวมหรอก!
เจิ้งลี่ฟังการวิเคราะห์ของจางซิ่วหลานแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปมาก โชคดีที่บ้านเธอไม่ได้อยู่ในลานรวม ไม่งั้นคงต้องเจอปัญหาชาวบ้านแบบนี้เหมือนกันสินะ
พูดตามตรง มันเหนื่อยใจจริง ๆ
ทั้งสองคนกลับมาที่สำนักงานเขตชุมชน ระยะเวลาใกล้เลิกงานแล้ว ก็เลยนั่งที่โต๊ะทำงานจิบชาพักผ่อนรอเลิกงาน
จางซิ่วหลานหยิบหนังสือเศรษฐศาสตร์เล่มหนา ๆ ขึ้นมาพลิกดู หนังสือหนาเท่านั้นแค่มองก็ถอยแล้ว
พอถึงเวลาเลิกงาน จางซิ่วหลานเก็บหนังสือ ลุกขึ้นคว้ากระเป๋าเดินออกไปทันที เน้นความกระตือรือร้นเรื่องเลิกงานเป็นหลัก
กลับมาถึงลานบ้าน จางซิ่วหลานก็เห็นคุณนายฉินนั่งดื่มชาอยู่ในห้องนั่งเล่น ส่วนฉินอันนั่งอยู่ข้าง ๆ