ตลาดกลางคืนตอนนี้คึกคักกว่าตอนต้นปีหลายเท่า แผงลอยเรียงชิดกันแน่นขนัด ดูแล้วครึกครื้นไปหมด
มีคนขายกิ๊บติดผมสวยๆ มีคนขายเสื้อผ้าแฟชั่นมาจากฮ่องกง มีคนขายน้ำพริกเผ็ดร้อน รสชาติดีมาก...
เสียงเรียกขายดังระงม กลิ่นหอมโชยเข้าจมูกเข้าปาก ทั้งที่ออกมาเดินเล่นย่อยอาหาร แต่แม่ลูกสี่กลับเดินไปกินไป มือถือของกินไม่ขาด
ยังเดินไม่ถึงครึ่งตลาด ก็อิ่มกว่าเดิมอีก!
สี่คนพุงกางเดินโซเซ ทุกคนบ่นว่ากินไม่ไหวแล้ว ขอเปลี่ยนเส้นทางเดินดีกว่า อย่าเดินกินไปเรื่อยๆ แบบนี้อีกเลย
ทั้งสี่คนจึงเดินไปที่แผงขายเครื่องประดับ จางซิ่วหลานย่อไม่ลง ก็ยืนกอดอกชี้ไปชี้มา
"อันนี้ อันนี้ อันนั้น แล้วก็..."
จางซิ่วหลานเลือกไปหลายสิบแบบ กำลังจะให้พ่อค้าคิดเงิน ก็ได้ยินเสียงคุ้นหู
"โอ๊ย คุนเอ๋อร์ ผิงเอ๋อร์ อันอัน พวกหนูหยุดเรียนแล้วเหรอ?"
เว่ยฟางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดีใจ สายตามองสำรวจเด็กสามคน แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
"อืม ดีมาก ดีมาก สูงขึ้นเยอะเลย ตัวตรงขนาดนี้ เหมือนต้นป็อปลาร์เล็กๆ เลย"
เด็กสามคนรีบเรียกคน เว่ยฟางก็ยิ้มๆ พูดแทรกข้างๆ มองเว่ยฟางแล้วถาม: "แผงของเธออยู่ไหน?"
"อยู่ตรงนี้" เว่ยฟางชี้ไปที่แผง "ตอนนี้ดูแลแผงอยู่คือหลานสาวของฉัน"
"หล่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด ทางบ้านก็ไม่ให้เรียนซ่อม ก็เลยว่างๆ อยู่พักหนึ่ง"