พ่อค้าแม่ค้ารายย่อยแม้จะร้องเรียกจนคอแห้ง แต่ถ้าไม่มีของดี ก็อย่าหวังให้จางซิ่วหลานเดินไปที่แผงของพวกเขาแม้แต่ก้าวเดียว
กำลังเดินเล่นเพลิน ๆ สายตาของจางซิ่วหลานก็ไปหยุดอยู่ที่หม้อเซรามิกสกปรกชิ้นหนึ่ง พ่อค้าเห็นสายตาของจางซิ่วหลานเข้า ก็รีบเรียกทันที
"น้องสาว มาดูหน่อยสิ ของชิ้นนี้เป็นของเก่าสมัยเซี่ยซางเลยนะ บอกได้เลยว่าดีจริง"
พ่อค้ารายนี้โม้เก่งมาก โม้หม้อเซรามิกธรรมดา ๆ จนดูเหมือนของวิเศษที่มีแต่บนสวรรค์
เป็นของหายากชิ้นเดียว เป็นมุกที่ตกทอดมา มีเพียงจางซิ่วหลานเท่านั้นที่จะทำให้มันเปล่งประกาย
สรุปคือถ้าจางซิ่วหลานไม่ซื้อ ก็เท่ากับพลาดทรัพย์สินมหาศาล
จางซิ่วหลานย่อตัวลงหน้าแผง ฟังอย่างอารมณ์ดี พอพ่อค้าโม้จนปากแห้ง จางซิ่วหลานถึงพูดว่า "ห้าหยวน ขายไหมล่ะ"
เอ๊ะ! เสียงของพ่อค้าติดอยู่ที่ลำคอ ไม่สิ นี่ใครมาถึงขนาดนี้ ห้าหยวน คุ้มกับน้ำลายของเขาหรือเปล่า?
"น้องสาว นี่มันสมัยเซี่ยซางนะ"
จางซิ่วหลานไม่อยากฟังพ่อค้าโม้อีก เธอจึงชี้ไปที่จุดที่เห็นชัดที่สุดว่าของชิ้นนี้มีตำหนิ "ไม่คุ้มห้าหยวนด้วยซ้ำ"
"ไม่เอา ๆ ห้าหยวนขายให้ก็ได้ บอกได้เลยว่าซื้อไปไม่ขาดทุน ไม่โดนหลอก ห้าหยวนคุ้มมาก"
พ่อค้าวางหม้อเซรามิกลงที่เท้าของจางซิ่วหลาน "ห้าหยวนขายให้ เอากลับไปวางเป็นของเก่าในบ้าน ได้หน้ามีตายังไงล่ะ"
"ก็ได้" จางซิ่วหลานหยิบเงินห้าหยวนยื่นให้พ่อค้า แล้วยิ้ม ๆ อุ้มหม้อเซรามิกไว้ในอ้อมแขน