คุณนายฉินมองเด็กสามคนแล้วรู้สึกเสียดายความสามารถ แต่ก็กลัวว่าถ้าตัวเองเข้าไปยุ่งมากเกินไปจะทำให้จางซิ่วหลานไม่พอใจ จึงได้แต่พูดถามเชิงหยั่งเชิง
จางซิ่วหลานไม่ขัดข้องที่คุณนายฉินจะจ้างคนมาสอนวิชาต่อสู้ให้เด็กสามคน จึงตอบตกลงทันที
เมื่อได้คำตอบที่แน่นอน คุณนายฉินดีใจมาก แต่พอคิดถึงที่อยู่ปัจจุบันของจางซิ่วหลาน ก็เอ่ยอย่างลังเลว่า
"ตอนนี้บ้านที่พวกเธออยู่คงคับแคบไปหน่อย เคยคิดจะย้ายออกมาอยู่ที่อื่นไหม?"
จางซิ่วหลานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ที่นั่นอยู่ใกล้ที่โรงเรียนของเด็ก ๆ ยังไม่ได้คิดจะย้ายออกไปตอนนี้ อนาคตอาจจะย้ายไปอยู่บ้านหลังใหญ่กว่านี้"
"แบบนั้น..." คุณนายฉินลังเลอีกครั้ง กลัวว่าตัวเองจะก้าวก่ายมากเกินไปแล้วจางซิ่วหลานจะไม่ชอบ จึงพูดเสียงเบาว่า "จริง ๆ แล้วฉันมีบ้านหลังหนึ่งอยู่แถวนี้ ถ้าพวกเธออยากได้ที่สงบ ๆ ก็ย้ายไปอยู่ได้นะ บ้านหลังนั้นไม่ไกลจากที่ทำงานของเธอกับโรงเรียนของเด็ก ๆ เท่าไร"
คุณนายฉินคิดในใจว่าตัวเองก็ลำบากเหมือนกัน อยากจะให้ของดี ๆ ก็ยังกลัวจะถูกเข้าใจผิด ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะความผิดของฉินต้าจ้วง
ถ้าไม่มีฉินต้าจ้วง ตัวเองจะให้ของขวัญลูกสะใภ้สักหน่อยจะมีปัญหาอะไร?
"จริง ๆ แล้วฉันซื้อบ้านไว้แล้ว ไม่ได้ขาดที่อยู่" จางซิ่วหลานยิ้ม ๆ ไม่อยากรับบ้านของคุณนายฉิน
รับของเขามาก ๆ มือมันก็อ่อน ยิ่งจางซิ่วหลานไม่ขาดเงิน ยิ่งไม่อยากให้มืออ่อน
คุณนายฉินถอนหายใจในใจ ก็รู้ว่าจางซิ่วหลานไม่ได้ขาดบ้านอยู่ แต่นี่มันเป็นน้ำใจของคนเป็นย่าไม่ใช่หรือไง