ในวันที่ 26 เดือนสิบสองตามจันทรคติ ซุนเป่าหลินกับซุนเป่าฉีก็หายตัวไป ซุนหมานหยินกับภรรยาร้อนถึงขั้นแทบคลั่ง ค้นหายังไงก็ไม่เจอสักที
ข่าวแพร่ไวมาก ทั้งเจ้าหน้าที่รักษาความสงบและสำนักงานเขตชุมชนต่างส่งคนออกตามหา ก็ยังไม่พบร่องรอยของทั้งสอง
ซุนหมานหยินกับภรรยาก็พูดไม่ได้ว่าลูกชายลูกสาวหายไปตรงไหน รู้เพียงว่าสองคนหยิบเงินออกไปเดินเล่นซื้อของ ผลครั้งเดียวเดินเล่นจนมืดค่ำก็ไม่เห็นเงาคนอีกเลย
ที่พักปัจจุบันของจางซิ่วหลานอยู่ห่างจากสำนักงานเขตชุมชนพอสมควร เธอเลยได้รู้เรื่องการหายตัวของทั้งสองก็ต่อเมื่อเข้างานวันรุ่งขึ้น
สิ่งแรกที่จางซิ่วหลานนึกถึงคือซุนต้าจู้ แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ ถ้าซุนต้าจู้อยากแก้แค้น คงลงมือโดยตรง
ดูจากวิธีที่เขาจัดการซุนหมานชางกับซุนเป่าเฉียงก็เห็นได้ชัดแล้ว
"มีคนเดากันว่าซุนเป่าหลินกับซุนเป่าฉีเจอโจรลักเด็ก แต่ปกติพวกนี้ไม่ใช่ลักแต่เด็กเล็กกับสาวอ่อนหรือ ทำไมถึงลงมือกับซุนเป่าหลินได้ล่ะ"
เจิ้งลี่พูดจบก็จ้องจางซิ่วหลานตาไม่กะพริบ หวังให้เธอตอบคำตอบสักหน่อย
คำตอบนี้จางซิ่วหลานก็ให้ไม่ได้จริง ๆ เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
ซุนหมานหยินออกตามลูกมาทั้งคืน ตาแดงก่ำไปหมด ก็ยังไม่พบเบาะแสแม้แต่น้อย สองคนแม่นแม่งหายไปราวกับระเหยหายไปจากโลก
แม้เป็นเช่นนั้นซุนหมานหยินก็ไม่เลิกล้ม เขามีลูกแค่สองคน ตอนนี้ลูกทั้งสองหายไปพร้อมกัน เท่ากับเอาชีวิตเขาไปทั้งตัว
ถ้ารู้ว่าใครไร้สันดานทำเรื่องนี้ทำร้ายลูกของเขา เขาจะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด!