พอมีคนถามราคา เจ้าของแผงก็อ้าปากพูดแห้ง ๆ ว่า “แปดพัน”
เจ้าของแผงชูนิ้วเป็นสัญลักษณ์เลขแปด แล้วเริ่มโอ้อวดภาพวาด “นี่คือภาพหญิงงามของถังป๋อหูเลยนะ ดูสิสาว ๆ แต่ละคนงามคนละแบบ ภาพนี้!”
“ชื่อภาพไม่ถูกสิ ไม่ใช่เรียกว่าภาพสตรีงั้นหรือ” จางซิ่วหลานทำหน้าดูถูก “ตอนแรกคิดจะซื้อไปแปะฝาผนัง แต่พอแกพูดแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากซื้อแล้ว
ถ้าซื้อไปแขวนคงดูปลอมมาก อยากแต่งหน้าก็แต่งไม่ได้”
เจ้าของแผงโดนจับได้ก็ไม่โกรธ กลับหัวเราะแหะ ๆ แล้วพูดว่า “เมื่อกี้ล้อเล่นน่า ไม่ใช่ภาพของถังป๋อหูหรอก แต่เป็นผลงานของจอหงวนสมัยชิง”
“เอาล่ะ แกยังล้อเล่นอยู่อีก อย่าพูดเรื่องแปดพันเลย สิบหยวน ถ้าแกจะขาย ฉันก็ซื้อ”
จางซิ่วหลานพูดพลางทำท่าจะวางลง “ถ้าไม่ขาย ฉันก็จะวางลง”
“อย่าเลย ดูสิภาพนี้สวยแค่ไหน สาว ๆ วาดได้สมจริงมาก สิบหยวนมันน้อยไปหน่อย”
เจ้าของแผงขยับมือ “อย่างนี้ไหม แกเพิ่มอีกหน่อย ร้อยเดียว ร้อยเดียวก็เอาไป”
จางซิ่วหลานส่ายหน้า “สิบหยวน เกินกว่านั้นไม่เอา”
“แกนี่นะ” เจ้าของแผงอยากพูดต่อ แต่เห็นจางซิ่วหลานหันหลังกลับก็รีบพูด “เอา ๆ สิบหยวน แกเอาไปเลย เอาไป”
ตอนพูดทำหน้าน่าเวทนาเหมือนขาดทุนยับเยิน แต่จริง ๆ แล้วในใจเจ้าแผงหัวเราะแทบไม่ไหว
ภาพนี้เขาซื้อมาแค่ห้าเหมา แล้วขายต่อสิบหยวน ค่าครองชีพหลายวันก็พอแล้ว