บทที่ 19 ความทุกข์ทรมาน
เวลานี้ในหมู่บ้านครอบครัวข้าราชการมีเด็กหลายคนวิ่งเล่นกัน และยังมีผู้คนไม่น้อยนั่งรับลมอยู่ กัวเซี่ยวเฉิงเดินไปหาชิงอวี้แล้วพูดว่า “ชิงอวี้ อิ๋งอิ๋งง่วงจนงอแง กำลังตามหาเธอไปทั่วเลย”
ชิงอวี้ลุกขึ้นรับเด็กน้อยมา กัวเซี่ยวเฉิงเห็นชัดว่าเธอร้องไห้ ดวงตาทั้งสองข้างบวมแดง หัวใจของเขาราวกับถูกเข็มทิ่ม ทำไมเรื่องราวถึงต้องมาถึงขั้นนี้ด้วย?
กลับถึงบ้าน ชิงอวี้กล่อมอิ๋งอิ๋งนอน เด็กน้อยตอนนี้ชินกับการดูแลของชิงอวี้แล้ว นมผงที่ชงไว้ยังดื่มไม่หมดก็หลับไปเสียก่อน ชิงอวี้วางเธอลงให้เรียบร้อย ล้างขวดนม ปิดประตูห้องและปิดไฟ แต่เมื่อนอนอยู่บนเตียงคนเดียวกลับนอนไม่หลับ ในหัวมีแต่คำพูดของกัวเซี่ยวเฉิงวนเวียนไปมา เขาเมา เขาคิดจะใช้เงินไล่ฉันไป ที่แท้เขาไม่ได้ชอบฉันเลยสักนิด น้ำตาไหลพรากลงมา เธออยากบอกตัวเองว่าช่างเถอะ ถือเสียว่าตอบแทนบุญคุณเขา ถือเสียว่าจ่ายค่าความรักของตัวเอง แต่ทำไมหัวใจถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้?
ด้านนอก กัวเซี่ยวเฉิงที่นอนอยู่บนโซฟาก็ยังไม่หลับ เสียงสะอื้นแผ่วเบาของชิงอวี้ราวกับทุบลงบนหัวใจเขา แต่เขาเองก็ไม่รู้จะแก้ปัญหายุ่งยากนี้อย่างไร เขามีครอบครัว มีลูกสาว ไม่มีทางทอดทิ้งครอบครัวได้ ส่วนชิงอวี้ เขาไม่รู้จะวางเธอไว้ตรงไหน
กัวเซี่ยวเฉิงลุกขึ้น เดินไปหยุดหน้าห้องของชิงอวี้ ลังเลไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไร อยากเคาะประตูพูดปลอบเธอสักสองสามคำ แต่มือค้างอยู่กลางอากาศ สุดท้ายก็ไม่มีความกล้า
เขาฟังเสียงร้องไห้แผ่วเบานั้น คิดจะหันหลังกลับไป แต่เสียงร้องไห้ราวกับเกี่ยวหัวใจเขาไว้ ทำให้เขานั่งก็ไม่ติด นอนก็ไม่หลับ