บทที่ 21 มือไม้ไม่สะอาด
ภายใต้สายตาเย็นชาของแม่เซี่ยวเฉิง ชิงอวี้เก็บข้าวของด้วยหัวใจที่สิ้นหวัง เธอรู้สึกอับอายและน่าอดสูเหลือเกิน ชิงอวี้อยากร้องไห้ออกมาดัง ๆ สักครั้ง แต่ก็ได้แต่กัดฟันทน ไม่ยอมให้น้ำตาหยดลงมาแม้แต่หยดเดียว
แม่เซี่ยวเฉิงเฝ้าดูชิงอวี้เก็บสัมภาระไม่ห่าง นางต้องคอยจับตาดูให้ดี ขาดไปสักชิ้นไม่ได้ เกินมาก็ไม่ได้เช่นกัน นางจะต้องเห็นชิงอวี้ออกจากบ้านลูกชายไปอย่างครบถ้วน ราวกับไม่เคยเข้ามาอยู่ที่นี่มาก่อน
ชิงอวี้หิ้วข้าวของออกจากบ้าน รู้สึกราวกับตกลงไปในหลุมน้ำแข็งกลางฤดูหนาว คุณยายหวังซึ่งอยู่บ้านฝั่งตรงข้ามเห็นชิงอวี้หิ้วสัมภาระ คล้ายกำลังจะกลับ จึงรีบถามว่า “ชิงอวี้ ทำงานอยู่ดี ๆ ทำไมถึงไม่ทำต่อล่ะ?”
ชิงอวี้มองหญิงชราผู้ใจดีคนนี้ นางเป็นคนที่ดีที่สุดกับเธอในเมืองนี้ ชิงอวี้รู้สึกน้อยใจจนอยากร้องไห้ ถ้าหญิงชราคนนี้เป็นแม่ของเธอ เธอคงอยากโผเข้าไปกอดแล้วร้องไห้โฮ แต่ทำไม่ได้ ชิงอวี้ฝืนยิ้ม “คุณน้าหวัง ที่บ้านมีธุระ ฉันเลยไม่ทำแล้วค่ะ”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงไอของแม่เซี่ยวเฉิงจากด้านหลัง เป็นการเตือนว่าอย่าพูดมากสินะ! ชิงอวี้กล่าวลาคุณยายหวัง แล้วก้มหน้าลงบันไดไป
คุณยายหวังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงถามเพื่อนบ้านเก่าต่อ “แม่เซี่ยวเฉิง เด็กคนนี้เป็นเด็กดีนะ เมื่อเช้าตอนไปซื้อผักก็ยังดี ๆ อยู่เลย ฉันเห็นแล้วว่าเธอดูทุกข์ใจมาก ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
“เด็กคนนี้มือไม้ไม่สะอาด ต่อไปฉันไม่ให้มาทำงานแล้ว”
“ไม่จริงหรอก เสี่ยวฟางเล่าให้ฉันฟังบ่อย ๆ ว่าชิงอวี้เป็นคนละเอียดลออ ซื้อผักกี่เฟินกี่เหมาก็จดไว้ชัดเจน หรือว่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดกัน?” คุณยายหวังไม่เชื่อคำพูดของเพื่อนบ้านเก่า แม่เซี่ยวเฉิงไม่ใช่คนไร้เหตุผลเสียหน่อย ทำไมนางถึงบอกว่าชิงอวี้มือไม้ไม่สะอาดกันนะ ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?