บทที่ 13 เทพสวรรค์จุติลงมา
ชิงอวี้ระแวดระวังตัวมากขึ้น เวลาออกไปข้างนอกแล้วเจอเฉินเย่าจื่อ เธอก็จะทำหน้าบึ้งเดินผ่านไปตรง ๆ ไม่ก็ออกไปซื้อผักกับคุณยายหวังเพื่อนบ้าน คุณยายหวังเป็นหญิงชราที่ใจดี อาศัยอยู่ที่นี่กับสามี ตั้งแต่ชิงอวี้เข้ามาอยู่ที่นี่อย่างรู้ความ เธอก็มักช่วยทั้งสองทำงานเท่าที่พอทำได้ คุณยายหวังจึงเห็นคุณความดีของชิงอวี้อยู่เสมอ
ผ่านไปอย่างนี้ไม่กี่วัน เฉินเย่าจื่อก็ไม่โผล่มาอีก ชิงอวี้จึงวางใจลงได้ คงเป็นเพราะครั้งก่อนเธอขู่เขาจนได้ผลกระมัง
วันนั้นอิ๋งอิ๋งนอนหลับตอนเช้า ชิงอวี้จึงฉวยเวลาว่างรวบรวมเสื้อผ้าสกปรกของทุกคนเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเริ่มซักผ้า
ขณะที่กำลังซักอยู่ เธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ชิงอวี้ลุกขึ้นทั้งที่มือยังเปียก เดินไปที่ประตูแล้วถามว่า “ใครน่ะ?”
“ชิงอวี้ ฉันเอง พี่เย่าจื่อของหนูไง!” เสียงเฉินเย่าจื่อดังมาจากข้างนอก
พอชิงอวี้รู้ว่าเป็นเขา ก็รู้สึกรำคาญขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล “พี่เซี่ยวเฉิงกับพี่เสี่ยวฟางไม่อยู่บ้านค่ะ พวกเขาไปทำงานแล้ว ไว้วันหลังค่อยมาเถอะค่ะ!”
“ชิงอวี้ เปิดประตูให้พี่หน่อย พี่เซี่ยวเฉิงฝากให้พี่เอาของมาส่งโดยเฉพาะ รีบหน่อยสิ พี่กำลังหอบของอยู่!”
เฉินเย่าจื่อยังคงตะโกนเรียกอยู่หน้าประตู เสียงนั้นทำให้คุณยายหวังที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามได้ยินด้วย เธอเปิดประตูออกมาดู ก็เห็นเฉินเย่าจื่อยืนกอดกล่องกระดาษอยู่ แน่นอนว่าเธอจำเขาได้ ทั้งยังเคยสอนเขามาก่อนด้วย สำหรับลูกศิษย์คนนี้ เธอผิดหวังอย่างยิ่ง จึงปิดประตูลงทันที แล้วบ่นพึมพำกับสามีว่า “เด็กคนนี้ วัน ๆ เอาแต่เตร็ดเตร่ ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง!”