บทที่ 14 คุณรู้หรือไม่ว่าหัวใจของฉันคิดอย่างไร
คุณยายหวังแย่งกรรไกรเล่มนั้นออกมาด้วยความปวดใจ แล้วโอบกอดร่างที่สั่นเทาไว้ “ชิงอวี้ เด็กดีของยาย ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว”
กัวเซี่ยวเฉิงซ้อมเฉินเย่าจื่อจนเจ็บหนัก ก่อนตวาดเสียงกร้าว “ถ้ายังกล้ามายุ่งกับชิงอวี้อีก อย่าหาว่าฉันไม่ปรานี!” จากนั้นก็หันไปถามชิงอวี้ว่า “ชิงอวี้ เธอว่าเราควรจัดการกับหมอนี่อย่างไรดี จะมัดส่งสถานีตำรวจไหม?”
“อย่า อย่านะ พี่เซี่ยวเฉิง ยกโทษให้ผมสักครั้งเถอะ ผมไม่กล้าอีกแล้ว” เฉินเย่าจื่ออ้อนวอนกัวเซี่ยวเฉิง พลางขอโทษชิงอวี้และโขกศีรษะให้เธอ “ชิงอวี้ ผมขอโทษ ยกโทษให้ผมสักครั้งเถอะ อย่าส่งผมไปสถานีตำรวจเลยนะ!”
ชิงอวี้รู้ดีอยู่แก่ใจว่า ถ้าส่งเขาไปสถานีตำรวจ อย่างแรกชื่อเสียงของเธอจะเสียหาย อย่างที่สอง ต่อให้เขาถูกขังไว้สองสามวันแล้วปล่อยตัวออกมา ก็ยากจะรับประกันว่าเขาจะไม่กลับมาหาเรื่องเธออีก คิดไปคิดมา เธอจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความเจ็บแค้นลงท้อง อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เอาเปรียบอะไรเธอ ให้เกียรติเขาสักครั้งก็แล้วกัน
คุณยายหวังก็คิดเช่นเดียวกัน อย่างไรก็เป็นคนรู้จักกัน อยู่ใกล้กันจนเลี่ยงไม่พ้น พบหน้ากันอยู่เสมอ ยอมล่วงเกินคนดี ดีกว่าล่วงเกินคนพาล นางจึงด่าเด็กเกเรคนนี้เสียงดัง สั่งให้ต่อไปนี้ประพฤติตัวให้ดี อย่ามายุ่งกับชิงอวี้อีก แล้วก็ด่าซ้ำอีกชุดก่อนจะไล่ให้รีบไสหัวไป ครูหลิวหยิบสำลีกับยาม่วงจากบ้านมา แล้วให้สามีช่วยทายาให้ชิงอวี้
“วางใจเถอะนะลูก เรื่องวันนี้จบแค่นี้ พวกเราจะไม่มีใครเอาไปพูดข้างนอกแน่นอน” วันนี้คุณยายหวังนับถือหญิงสาวชนบทใจเด็ดคนนี้จริง ๆ ถ้าเป็นสาวทั่วไป ไม่แน่ว่าอาจปล่อยให้เย่าจื่อเอาเปรียบไปแล้ว