บทที่ 9 ข่มใจ
เถียนชุ่ยเองก็ประหลาดใจ เธอนั่งอยู่ตรงทางเดินหน้าประตู คอยดูแลหลานชายกับหลานสาวสองคน เดิมทีคิดว่าพวกเขาคงนั่งคุยหัวเราะกันอยู่ในบ้านตั้งนานแล้ว ในใจก็ยินดีที่เรื่องนี้สำเร็จ ใครจะรู้ว่าเมื่อส่งชิงอวี้กลับไปแล้ว กลับเห็นหลานชายหน้าหม่นหมอง มือถือผ้าเช็ดหน้าสีแดงอยู่
“เธอไม่ยอมเหรอ?” เถียนชุ่ยถาม
เถียนกั๋วชิ่งพยักหน้า แล้วนั่งยอง ๆ อยู่ข้างป้า หยอกเด็ก ๆ เล่น
“หน้าตาดีเข้าหน่อยก็หยิ่ง คนเขาไปดูตัวมากี่คนแล้วก็ไม่ถูกใจสักคน ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าสุดท้ายเธอจะได้ผู้ชายแบบไหน!” เมื่อเทียบกับชิงอวี้แล้ว หลานชายย่อมสนิทกว่า เถียนชุ่ยจึงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ในใจนึกหมั่นไส้ขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล รู้สึกว่าชิงอวี้ไม่รู้จักดูฐานะตัวเอง คิดว่าตัวเองเป็นของดีเลิศเสียเต็มประดา
“เธอไปช่วยเลี้ยงเด็กที่บ้านน้าเสี่ยวฟางของผมเหรอ?” เถียนกั๋วชิ่งถาม
“ก็ใช่น่ะสิ ฉันเป็นคนแนะนำเองด้วย! ไม่คิดเลยว่ายัยเด็กนี่จะเลือกมากขนาดนี้ เอาเถอะ กั๋วชิ่ง ผู้หญิงดี ๆ ในโลกนี้มีถมไป เดี๋ยวป้าช่วยดูให้ใหม่ก็แล้วกัน”
เถียนกั๋วชิ่งเกาหัวแล้วยิ้ม ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่ในใจกลับเกิดความอยากรู้อยากเห็นอย่างแรงกล้าต่อผู้หญิงที่ปฏิเสธเขา ผู้หญิงที่ชื่อหยางชิงอวี้คนนี้
ทางด้านชิงอวี้ เพิ่งกลับถึงบ้านได้ไม่นาน โหวกุ้ยหลานก็ตามมาถึง เธอเดินตามลูกสาวเข้าบ้านไปแล้วรีบถามผลทันที
“เขาไม่เหมาะ” ชิงอวี้ตอบอย่างไม่ยี่หระ พลางสวมหมวกฟาง แล้วถอดรองเท้าผ้าเก่าขาดที่ใส่ลงนาออก