บทที่ 17 เสี่ยงเดิมพันสักครั้ง
กัวเซี่ยวเฉิงยังคงตบหน้าตัวเองอยู่ ชิงอวี้คว้ามือเขาไว้ “พี่เซี่ยวเฉิง ทุกอย่างเป็นความสมัครใจของหนูเอง พี่ช่วยชีวิตหนูไว้ พี่คือผู้มีพระคุณของหนู ตั้งแต่หนูมาอยู่ที่นี่ พี่ไม่เคยดูถูกหนูที่เป็นแค่สาวบ้านนอกเลย หนู... หนูเต็มใจ!”
กัวเซี่ยวเฉิงกุมศีรษะด้วยความรู้สึกสับสน ชิงอวี้ไม่โทษเขา ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดและกระวนกระวายใจ โดยเฉพาะคำพูดที่ว่า “พี่คือผู้มีพระคุณของหนู”
ขณะนั้นเองก็มีเสียงกุญแจไขประตูดังขึ้น ทั้งสองรีบผละออกจากกันทันที ชิงอวี้รีบเข้าไปในครัว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเถียนเสี่ยวฟางกลับมาแล้ว
เถียนเสี่ยวฟางกลับมาพร้อมความขุ่นเคืองเต็มอก เมื่อวานแม่เข้าโรงพยาบาล แต่สามีของเธอกลับไม่แม้แต่จะมาเจอหลังเลิกงาน แถมตอนกลางคืนก็ยังไม่ไปเยี่ยม นั่นแม่ยายของเขานะ! ไม่เพียงทำให้เธอเสียหน้าต่อหน้าพ่อกับพี่ชาย ยังทำให้เธอโกรธอีกด้วย แค่ทะเลาะกันสองคำตอนเที่ยง เขาก็ดื้อรั้นหัวแข็งถึงเพียงนี้
พอเปิดประตูเข้าบ้านก็เห็นกัวเซี่ยวเฉิงนั่งหน้าซีดเซียว ทั้งตัวยังมีกลิ่นเหล้าคลุ้ง ดวงตาไร้แวว ใบหน้าแดงบวม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเมามา เถียนเสี่ยวฟางรู้ว่าสามีเป็นคนรู้จักดื่มอย่างพอดี ไม่ค่อยเมาหนักง่าย ๆ
“แม่เข้าโรงพยาบาล เมื่อคืนเอาแต่พูดถึงคุณ แต่คุณกลับเมาหัวราน้ำ นี่มันอะไรกัน” เถียนเสี่ยวฟางอดบ่นไม่ได้
กัวเซี่ยวเฉิงหลบสายตาภรรยา “เมื่อคืนหลังเลิกงาน ผมเจอเพื่อนร่วมชั้นสองสามคน พวกเขารั้งผมไว้ไม่ให้กลับ เดิมทีผมตั้งใจจะบอกคุณ แต่คนเยอะเลยปลีกตัวออกมาไม่ได้ แม่เป็นยังไงบ้าง”