บทที่ 15 ไปหาหมอ
ชิงอวี้ถักเสื้อกันหนาวตัวนั้นด้วยความรักอยู่หนึ่งสัปดาห์จนเสร็จ พอกินข้าวเสร็จก็หยิบออกมา “พี่เซี่ยวเฉิง ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้เมื่อวันก่อนนะคะ ฉันไม่มีของดีอะไรจะให้ เลยถักเสื้อกันหนาวไว้ตัวหนึ่ง หวังว่าพี่จะไม่รังเกียจนะคะ”
กัวเซี่ยวเฉิงแปลกใจอยู่บ้าง “เป็นเรื่องที่ผมควรทำอยู่แล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
เพียงแต่ภรรยาอยู่ด้วย เขาจึงไม่สะดวกรับไว้
เถียนเสี่ยวฟางยิ้มรับเสื้อมา ตรวจดูอย่างละเอียด พลางชมไม่หยุด “ถักได้สวยจริง ๆ ฝีมือดีมากเลย!”
“ไม่เท่าไรหรอกค่ะ ไม่รู้ว่าพี่เซี่ยวเฉิงใส่แล้วจะเป็นยังไง”
“รีบลองใส่ดูสิ” เถียนเสี่ยวฟางยื่นเสื้อกันหนาวให้กัวเซี่ยวเฉิง
ตอนนี้อากาศร้อน กัวเซี่ยวเฉิงจึงสวมเสื้อกันหนาวทับเสื้อแขนสั้นของตัวเอง แล้วหมุนตัวให้ทั้งสองคนดู
“ได้เลย พอดีตัวกำลังดี” เถียนเสี่ยวฟางเป็นคนแรกที่เอ่ยยืนยัน
“แขนสั้นไปนิดหน่อยค่ะ คราวหน้าถักใหม่ก็รู้แล้วว่าต้องปรับตรงไหน” ชิงอวี้ดีใจมาก โดยรวมแล้วเสื้อก็พอดีตัวทีเดียว
กัวเซี่ยวเฉิงรอให้ทั้งสองคนดูจนพอใจแล้วก็รีบถอดออก ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะใส่ ใส่แล้วอบอ้าวจะตาย
เถียนเสี่ยวฟางพับเสื้อกันหนาวเก็บอย่างดี แล้วถือกลับไปที่ห้องของตัวเอง เตรียมจะงีบสักหน่อย ตอนกลางวันอิ๋งอิ๋งไม่ยอมนอน ชิงอวี้จึงคอยดูแลให้พวกเขาได้นอนพัก
ไม่นานกัวเซี่ยวเฉิงก็เข้ามาในห้อง ปิดประตูแล้วล้มตัวลงนอน
เถียนเสี่ยวฟางนอนตะแคงมองกัวเซี่ยวเฉิงแล้วยิ้ม “ชิงอวี้ชอบคุณมากเลยนะ”
“พูดเหลวไหล!” กัวเซี่ยวเฉิงหนุนแขน หลับตาพริ้ม ผู้หญิงนี่ช่างเหมือนเข็มที่ซ่อนอยู่ใต้ทะเล แต่ละคนคิดเล็กคิดน้อยกันทั้งนั้น